شناسایی شاخص های ارزیابی پایداری اجتماعی در مجتمع های مسکونی با رویکرد فراترکیب (موردمطالعه: پایگاه اطلاعاتی اسکوپوس)

در روند پیشرفت جوامع، مسکن جایگاهی اساسی دارد و به عنوان یکی از مهم ترین نیازهای افراد شناخته می شود و باتوجه به این مهم، در سال های اخیر، توجه به بعد اجتماعی در توسعه معماری پایدار به شکل چشمگیری افزایش یافته است؛ بااین حال، به دلیل ماهیت وابسته به زمینه مفهوم پایداری اجتماعی، اجماع میان محققان در خصوص ویژگی های این مفهوم وجود ندارد. به منظور رفع این شکاف دانشی، پژوهش حاضر تلاش داشت تا با بهره گیری از رویکردی نظام مند، فهرستی طبقه بندی شده از شاخص های ارزیابی پایداری اجتماعی در طراحی مجتمع های مسکونی مطرح در ادبیات، ارائه دهد. روش پژوهش، فراترکیب منطبق بر رویکرد هفت مرحله ای سندلوسکی و بارسو انتخاب شد. در این راستا جامعه هدف تحقیق، شامل تمامی پژوهش های منتشرشده در بازه زمانی سال های ۱۹۹۴ تا ۲۰۲۵ پایگاه داده اسکوپوس بود. پس از انجام فرایند غربالگری مطابق با روش منتخب، از مجموع ۲۲۱ پژوهش شناسایی شده اولیه، ۱۹ پژوهش در فهرست نهایی باقی ماند و مبنای کدگذاری قرار گرفت. پس از اتمام فرایند کدگذاری، ۲۳ شاخص منحصربه فرد استخراج شده، ذیل ۱۲ مفهوم شامل مطلوبیت محیط خصوصی، مطلوبیت فضای عمومی، مطلوبیت کالبدی مجتمع مسکونی، حس تعلق به مکان، دسترسی پذیری، رعایت سرانه عملکردی، برابری اجتماعی، امنیت، ایمنی، مشارکت اجتماعی، تعامل اجتماعی و انسجام اجتماعی و ۴ مقوله پدیدار شده شامل رضایت و مطلوبیت محیطی، عدالت اجتماعی، آسایش و سرمایه اجتماعی طبقه بندی شدند.

کلیدواژه ها:

شاخص های ارزیابی ، پایداری اجتماعی ، مسکن ، مجتمع مسکونی ، فراترکیب