بررسی پاسخ به درمان دارویی در کودکان مبتلا به سنگ مجرای ادراری

سابقه و هدف: تشخیص و درمان سنگهای سیستم ادراری بهخصوص با توجه به نبود علائم اختصاصی، خطرات و عوارض احتمالی آن، در کودکان از اهمیت زیادی برخوردار است. به همین منظور این مطالعه با هدف تعیین میزان پاسخ به درمان دارویی در کودکان مبتلا به سنگ مجرای ادرار انجام گرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی – مقطعی، ۲۹۸ کودک ارجاعشده به درمانگاه کلیه کودکان با تشخیص سنگ مجرای ادراری بررسی شدند. اطلاعات دموگرافیک و بالینی بیماران از پرونده آنان استخراج شد و در چکلیستهای طراحیشده برای هر بیمار ثبت شد و با استفاده از آزمونهای مجذور کای و تیتست مقایسه شد. داده ها با نرم افزار SPSS ۲۴ در سطح معنی داری (۰.۰۵=P) تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: از ۲۹۸ کودک مبتلا به سنگ مجرای ادراری زیر ۳ سال، ۴۸.۳ % پسر و ۵۱.۷ % دختر بود. از حیث بروز علائم بالینی، ۳۵ % از بیماران فاقد علامت و هماچوری (۱۸.۵ %) فراوانترین آنها بود. مهمترین عامل خطر، سابقه خانوادگی (۶۴.۸ %) گزارش شد. هایپراوریکوزوری شایعترین اختلال متابولیک و هیدرونفروز مهمترین مشکل همراه بیماران بود. نتایج تحلیلهای آماری نشان داد که بین اندازه سنگ با علائم بیماری، تعداد سنگ، اختلالات متابولیک، مشکلات همراه، داروی مصرفی، نوع عمل جراحی، تعداد عمل جراحی، تعداد دفعات عود سنگ، و نتایج درمان دارویی ارتباط آماری معناداری وجود دارد. نتیجه گیری: غالب کودکان دارای سنگهای کوچکتر از ۵ میلیمتر، پاسخ مناسب به درمان دارویی دادند و عود سنگ در این بیماران کمتر بود. در مطالعه حاضر بیماران با سنگهای بزرگتر از ۵ میلیمتر، پاسخ به درمان دارویی کمتری و متعاقب آن نیاز به جراحی بیشتر، بهویژه جراحیهای تهاجمی تر پیدا کردند

کلیدواژه ها:

Drug Therapy ، Metabolic Disorders ، Surgery ، Urinary Calculi ، اختلالات متابولیک ، جراحی ، دارودرمانی ، سنگ های ادراری