مقایسه شاخص های گفتمان روایتی در سالمندان دوزبانه ترک–فارسی با سطوح مختلف عملکرد شناختی

سابقه و هدف: گفتمان روایی از شاخص های مهم زبان است که در افراد سالمند دوزبانه ممکن است متفاوت عمل کند. هدف این مطالعه، مقایسه گفتمان روایی در سالمندان دوزبانه با سطوح مختلف عملکرد شناختی بود. مواد و روش ها: این پژوهش توصیفی–تحلیلی و مقطعی روی ۱۲۲ سالمند دوزبانه در سه گروه (سالم، اختلال شناختی خفیف، آلزایمر) انجام شد. میانگین سن شرکت کنندگان ۷.۴۴ ± ۶۹.۳۴ سال بود. ابزارها شامل آزمون گفتمان روایی فارسی، آزمون غربالگری شناختی QMCI و پرسشنامه افسردگی GDS-۱۵ بود. پس از بررسی نرمالبودن داده ها با آزمون شاپیرو–ویلک و تایید غیرنرمالبودن آن ها، از آزمون های ناپارامتریک کروسکال–والیس، من–ویتنی U و همبستگی اسپیرمن استفاده شد. یافته ها: پارامترهای گفتمان شامل پیچیدگی جمله، انسجام واژگانی، پیوستگی و مجموع عوامل انسجامی بین سه گروه تفاوت معنادار داشتند (۰.۰۰۱>P). بیشتر شاخص ها کاهش تدریجی از نرمال به MCI و سپس آلزایمر نشان دادند، اما پیوستگی تنها در آلزایمر افت شدید داشت. خطاهای کلامی تفاوت معنادار نداشت. در گروه MCI، مجموع عوامل انسجامی با توانایی شناختی رابطه مثبت معناداری داشت (۰.۰۵>P و ۰.۳۱۷=rs) نتیجه گیری: گفتمان روایی می تواند شاخصی حساس برای شناسایی زودهنگام افت شناختی در سالمندان دوزبانه باشد. شاخص های خرد گفتمانی برای غربالگری MCI و پیوستگی برای تشخیص مراحل پیشرفته تر مفید است. تحصیلات نیز می تواند در میزان ذخیره شناختی نقش داشته باشد. گفتمان روشی کم هزینه و کاربردی برای غربالگری شناختی است.

کلیدواژه ها:

Alzheimer's disease ، Aging. Bilingualism ، Discourse ، Mild Cognitive Impairment ، گفتمان ، دوزبانگی ، اختلال شناختی خفیف ، بیماری آلزایمر ، سالمندی