چگونه توانستم با بهره گیری از بازی درمانی، انگیزه یادگیری دانش آموزان کلاسم را افزایش دهم؟

در آغاز سال تحصیلی، بخشی از دانش آموزان کلاس نسبت به انجام تکالیف، مشارکت در فعالیت های کلاسی، پاسخ گویی به پرسش ها و پیگیری درس ها علاقه کمی نشان می دادند. برخی از آنان هنگام تدریس زود خسته می شدند، تمرکز کافی نداشتند، از اشتباه کردن می ترسیدند و در فعالیت های گروهی نقش فعالی نمی پذیرفتند. این وضعیت سبب شده بود جریان یادگیری در کلاس کند شود و فاصله میان دانش آموزان علاقه مند و کم انگیزه افزایش یابد. برای بررسی مسئله، از مشاهده رفتار دانش آموزان، گفت وگو با آنان، بررسی دفترها و تکالیف، گفت وگو با اولیا و هم اندیشی میان آموزگاران استفاده شد. یافته های اولیه نشان داد که یکنواختی برخی فعالیت های آموزشی، ترس از شکست، کمبود اعتمادبه نفس، نیاز دانش آموزان به حرکت و بازی، و نبود فرصت کافی برای تجربه موفقیت، از عوامل مهم کاهش انگیزه یادگیری بودند. با توجه به ویژگی های رشدی کودکان پایه دوم، تصمیم گرفته شد آموزش از حالت صرفا گفتاری و تمرینی خارج شود و با بازی درمانی، نمایش، فعالیت های گروهی، بازی های حرکتی، بازی های کلامی و بازی های آموزشی همراه گردد. در مرحله اجرا، فعالیت هایی مانند شکار واژه، قطار عددها، توپ پرسش، فروشگاه کوچک، پازل جمله، نمایش قصه، کارت احساسات، مسابقه گروهی بدون حذف، جدول تلاش، بازی نقش آفرینی و جعبه شگفتی در درس های فارسی، ریاضی، علوم و هدیه های آسمان به کار گرفته شد. در این روش، تاکید اصلی بر ایجاد فضای امن، کاهش اضطراب، تقویت همکاری، لذت بردن از یادگیری و تجربه موفقیت بود. پس از چند هفته اجرا، نشانه های مثبتی در رفتار دانش آموزان دیده شد؛ مشارکت کلاسی افزایش یافت، دانش آموزان کم حرف فعال تر شدند، انجام تکالیف منظم تر شد و علاقه آنان به حضور در فعالیت های آموزشی بیشتر گردید.