تحلیل روان شناختی داستان رستم و سهراب از منظر کهن الگوهای یونگی و نظریه های فرویدی

داستان رستم و سهراب یکی از تراژدی های مهم شاهنامه فردوسی است که علاوه بر ارزش ادبی، از منظر روان شناسی قابل بررسی است. این پژوهش با استفاده از نظریه کهن الگوهای یونگ و تحلیل فرویدی، به بررسی شخصیت های رستم و سهراب می پردازد. یافته ها نشان می دهند که رستم نماد کهن الگوی قهرمان و پدر سرکوبگر است، درحالی که سهراب نمایانگر فرزند شورشی و قربانی معصوم است. همچنین، مرگ سهراب از منظر روان شناسی مدرن، نشان دهنده بحران هویت نسل جوان و شکاف میان نسل هاست. نتایج این پژوهش نشان می دهد که این روایت، علاوه بر عناصر اسطوره ای، بیانگر مفاهیم عمیق روان شناختی نیز است.

کلیدواژه ها:

شاهنامه ، رستم و سهراب ، روان شناسی تحلیلی ، کهن الگو ، عقده ادیپ ، بحران هویت