کاربرد نانوحسگرها در ایمپلنتهای هوشمند جهت پایش زودهنگام عفونتهای پروتز در جراحی های اورتوپدی یک مطالعه مروری جامع

زمینه و هدف: عفونتهای پیرامون پروتز (PJI) و عفونتهای مرتبط با ایمپلنت (IAI) از مخربترین عوارض جراحیهای ارتوپدی به شمار میروند که تشخیص دیرهنگام آنها به دلیل ناتوانی ابزارهای سنتی نظیر CRP و ESR سیستمیک در ردیابی تغییرات تحتبالینی اولیه، موجب از دست رفتن پنجره طلایی درمان و تحمیل جراحیهای مجدد تعویض مفصل میگردد. هدف این مطالعه، ارزیابی نقادانه فناوریهای نانوحسگر الکتروشیمیایی و فیزیکی ادغامشده در ایمپلنتهای ارتوپدی هوشمند است.روش شناسی: این پژوهش یک مطالعه مروری جامع (Narrative Review) با پایبندی به اصول PRISMA است. جستجوی گسترده در PubMed، Scopus و Web of Science در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۶ با چارچوب PICO انجام گرفت و ۴۴ مطالعه اصیل بالینی، آزمایشگاهی و مرور سیستماتیک تحلیل شدند.یافته ها : توسعه نانوحسگرها در ایمپلنتهای ارتوپدی نشاندهنده تغییرات شگرف در روشهای تشخیصی تاخیری و سیستمیک به سمت پایشهای فعال، محلی و فوق حساس در مقیاس مولکولی است . یافتههای این مطالعه پیشنهاد میکند که هدف قرار دادن بیومارکرهای کینتیکی خط اول نظیر افت pH (آستانه ۰/۷۹ واحد) و سنتز لاکتات (LOD: ۶۶ μM) در فاز مشترک بیومتریال-بافت، امکان ردیابی پاتوژنهای تهاجمی را در پنجره طلایی فراهم میسازد. تلاقی این حسگرها با الگوریتمهای هوش مصنوعی ، دقت تشخیصی را به سطحی رسانده که چالشهای بالینی کشتهای منفی کاذب را مرتفع میسازد بحث و نتیجه گیری:. آینده جراحیهای ارتوپدی ترمیمی با نهایی سازی پروتکلهای تنظیمی، هم شامل جایگزینی مکانیکی بافت سخت، و کاشت یک «رابط اطلاعاتی هوشمند» خواهد بود که سلامت بیولوژیکی و کیفیت زندگی بیماران را به صورت ۲۴ ساعته تضمین مینماید.