بررسی رابطه بین آمادگی جسمانی و سلامت روان در جوامع کارمندی

هدف از پژوهش حاضر، تبیین و بررسی رابطه میان آمادگی جسمانی و سلامت روان در میان کارکنان سازمان هاست. با توجه به ماهیت جوامع کارمندی که اغلب با سبک زندگی کم تحرک و فشارهای شغلی مزمن همراه است، این مطالعه درصدد است تا نقش آمادگی جسمانی را به عنوان یک راهبرد پیشگیرانه برای ارتقای سلامت عمومی تحلیل نماید. روش پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری شامل تمامی کارکنان تمام وقت سازمان های دولتی و خصوصی بود که به روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل «پرسشنامه بین المللی فعالیت بدنی» (IPAQ) برای سنجش آمادگی جسمانی و «پرسشنامه سلامت عمومی» (GHQ-۲۸) برای سنجش سلامت روان بوده است. یافته های حاصل از آزمون های همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه نشان داد که بین سطح آمادگی جسمانی و نمرات سلامت روان، رابطه معکوس و معناداری وجود دارد؛ به این معنا که با افزایش میزان آمادگی جسمانی، نمرات اختلالات روان شناختی کاهش می یابد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن است که مولفه های «استقامت قلبی-تنفسی» و «قدرت عضلانی» قوی ترین پیش بین های سلامت روان در محیط های کاری هستند. در نهایت، یافته های این پژوهش پیشنهاد می کند که مدیران سازمانی باید آمادگی جسمانی کارکنان را نه به عنوان یک امر جانبی، بلکه به عنوان یکی از ستون های اساسی سرمایه انسانی جهت پیشگیری از فرسودگی شغلی و افزایش بهره وری در نظر بگیرند.

کلیدواژه ها:

آمادگی جسمانی ، سلامت روان ، جوامع کارمندی ، فعالیت بدنی ، فرسودگی شغلی ، سلامت سازمانی