نقش واقعیت مجازی در ارتقای مهارت های مدیریت کلاس درس معلمان

زمینه و هدف: مدیریت کلاس درس، هسته شایستگی حرفه ای معلم و پیش شرط یادگیری اثربخش است. با این حال، تربیت معلم رایج، میان دانش نظری مدیریت کلاس و توان اجرای عملی آن، شکافی پایدار دارد که به فرسودگی معلمان تازه کار می انجامد. هدف این مرور نظام مند، تحلیل نقش واقعیت مجازی، به ویژه واقعیت مجازی فراگیر، در ارتقای مهارت های مدیریت کلاس درس معلمان پیش خدمت و درخدمت بود.روش: جست وجوی نظام مند در پایگاه های وب آو ساینس، اسکوپوس، اریک، ساینس دایرکت و نیز پایگاه های فارسی سید، مگیران، نورمگز، ایرانداک و سیویلیکا، برای سال های دوهزار و چهارده تا دوهزار و بیست و پنج انجام شد. یافته های مرورهای جامع ژو و سو، و هان و همکاران، همراه با سیزده مطالعه تجربی کلیدی از جمله مطالعات سوفرت و همکاران، لی و همکاران، و آلوارز و همکاران، به صورت موضوعی سنتز شد و با شانزده منبع معتبر فارسی تلفیق گردید.یافته ها: شواهد همگرا نشان می دهد واقعیت مجازی فراگیر، شایستگی مدیریت کلاس را به صورت معنادار، پایدار و با مقبولیت بالا ارتقا می دهد و بر آموزش ویدئویی و نقش آفرینی سنتی برتری دارد. سازوکارهای اصلی شامل حضور بالا در محیط شبیه سازی شده، تمرین ایمن و تکراری، بازخورد فوری، افزایش درگیری و انگیزش، و رشد خودکارآمدی معلم است. بیشترین اثر بر پیشگیری و مداخله رفتاری، مدیریت جو عاطفی و تصمیم گیری آنی مشاهده شد. چالش های اصلی، هزینه تجهیزات، نیاز به محتوای بومی، عوارض فیزیولوژیک اولیه، و ضرورت سواد فناورانه پداگوژیکی معلمان است.نتیجه گیری: واقعیت مجازی فراگیر، مکمل تحول آفرین تربیت معلم است، نه جایگزین کارورزی واقعی. اثربخشی آن به طراحی پداگوژیکی دقیق، سناریوهای بومی، جلسات کوتاه مکرر و تامل ساختارمند وابسته است. یکپارچه سازی مرحله ای این فناوری در برنامه تربیت معلم دانشگاه فرهنگیان، با تاکید بر محتوای فارسی و آموزش مربیان، توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

واقعیت مجازی ، واقعیت مجازی فراگیر ، مدیریت کلاس درس ، تربیت معلم ، شبیه سازی آموزشی ، خودکارآمدی معلم ، توسعه حرفه ای