بررسی رابطه بین سرمایه های روانشناختی با رضایت از خود و رضایت از زندگی با نقش میانجی سبک های دلبستگی بزرگسالی در زنان سرپرست خانواده

زنان سرپرست خانوار به دلیل مواجهه با فشارهای متعدد اجتماعی، اقتصادی و عاطفی، نیازمند منابع درونی متناقضی برای مقابله با بحران ها و حفظ بهزیستی روانی هستند. در این میان، سرمایه های روان شناختی به عنوان منابع مثبت ذهنی، نقش تعیین کننده ای در ارتقای کیفیت تجربه زیست و پذیرش خود دارند و سبک های دلبستگی بزرگسالی نیز به عنوان متغیری کلیدی، نحوه پردازش این منابع و تبدیل آن ها به رضایتمندی را تحت تاثیر قرار می دهند. هدف از انجام این پژوهش بررسی رابطه بین سرمایه های روانشناختی با رضایت از خود و رضایت از زندگی با متغیر میانجی سبک های دلبستگی بزرگسالی در زنان سرپرست خانواده بود. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی است که با استفاده از روش تحلیل مسیر انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی زنان سرپرست خانوار شهرستان تربت جام بود که در اداره کمیته امداد پرونده داشتند و تعداد آن ها ۵۱۵۵ نفر بود. با استفاده از جدول مورگان ۳۵۷ نفر به صورت در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سرمایه های روانشناختی لوتانز (۲۰۰۷)، پرسشنامه رضایت از خود عباس نیا (۱۳۹۲)، پرسشنامه رضایت از زندگی داینر و همکاران (۱۹۸۹) و پرسشنامه سبک دلبستگی بزرگسالان والر، فرالی و برنان (۲۰۰۰) بود. یافته ها نشان داد که بین سرمایه های روانشناختی با رضایت از خود و رضایت از زندگی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل مسیر نشان داد که سبک دلبستگی اجتنابی و اضطرابی در رابطه بین سرمایه های روانشناختی با رضایت از خود نقش میانجیگری دارند. علاوه بر این، دلبستگی اجتنابی در رابطه بین سرمایه های روانشناختی با رضایت از زندگی نقش میانجیگری داشت. تقویت سرمایه های روانشناختی و اصلاح سبک های دلبستگی می تواند زمینه ارتقای رضایت از زندگی و احساس ارزشمندی را در این زنان فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

سرمایه روان شناختی ، سبک های دلبستگی بزرگسالی ، رضایت از زندگی ، زنان سرپرست خانواده