تاثیر بازی های آموزشی مبتنی بر نظریه رشد پیاژه بر بهبود هماهنگی عصب-عضله در کودکان

هدف: هدف از پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی بازی های آموزشی مبتنی بر نظریه رشد شناختی ژان پیاژه بر بهبود هماهنگی عصب-عضله در دانش آموزان مدارس ابتدایی شهر اراک بود.روش شناسی: این مطالعه به روش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان دوره ابتدایی شهر اراک بود که از میان آن ها ۶۰ دانش آموز به روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) قرار گرفتند. برنامه مداخله ای شامل ۸ هفته بازی های آموزشی (هر هفته ۳ جلسه) بود که بر اساس مراحل رشد شناختی پیاژه (با تاکید بر عملیات عینی) طراحی شده بود. برای سنجش هماهنگی عصب-عضله از آزمون های استاندارد مهارت های حرکتی استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) در نرم افزار SPSS تحلیل گردیدند. نتایج نشان داد که میانگین نمرات هماهنگی عصب-عضله در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل در مرحله پس آزمون افزایش معناداری داشته است (P < ۰.۰۰۱). تحلیل ها حاکی از آن است که مداخله آموزشی توانسته است با بهره گیری از پیوند میان فعالیت های شناختی و حرکتی، تاثیر مثبتی بر بهبود هماهنگی های ظریف و تعادلی دانش آموزان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

بازی های آموزشی ، نظریه پیاژه ، هماهنگی عصب-عضله ، آموزش ابتدایی ، شهر اراک