نقش سرمایه روان شناختی در پیش بینی قصد کارآفرینی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر چرام

هدف از انجام این پژوهش، بررسی نقش سرمایه روان شناختی در پیش بینی قصد کارآفرینی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر چرام بود. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها، توصیفی از نوع همبستگی و پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر چرام در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ به تعداد ۶۷۵ نفر بود. حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران، ۲۴۵ نفر برآورد گردید. به منظور حفظ نمایندگی و کاهش خطای نمونه گیری، از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای با تخصیص متناسب استفاده شد. بدین ترتیب که ابتدا جامعه بر اساس متغیرهای جنسیت و پایه تحصیلی به طبقات همگن تقسیم گردید، سپس از هر طبقه به نسبت حجم آن در جامعه، نمونه گیری تصادفی ساده انجام شد. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد سرمایه روان شناختی لوتانز (۲۰۰۷) و پرسشنامه قصد کارآفرینی لینان و چن (۲۰۰۹) بود. روایی پرسشنامه ها با استفاده از روایی صوری و محتوایی تایید و پایایی آنها با ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۰/۸۹ و ۰/۸۵ محاسبه گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و با بهره گیری از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی چندگانه تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین سرمایه روان شناختی و ابعاد آن (خودکارآمدی، امیدواری، تاب آوری و خوش بینی) با قصد کارآفرینی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰/۰۱ و P). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که ابعاد خودکارآمدی و امیدواری قوی ترین پیش بین کننده های قصد کارآفرینی هستند. نتیجه گیری شد که تقویت سرمایه روان شناختی دانش آموزان می تواند به عنوان یک راهبرد موثر در جهت افزایش تمایل به کارآفرینی و آماده سازی نسل جوان برای ورود به عرصه کسب وکار مورد توجه برنامه ریزان آموزشی و مشاوران مدارس قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سرمایه روان شناختی ، قصد کارآفرینی ، خودکارآمدی ، امیدواری ، تاب آوری ، خوش بینی ، دانش آموزان متوسطه دوم ، شهر چرام