اقدام پژوهی : چگونه توانستم با به کارگیری راهبردهای چندگانه انگیزشی اشتیاق به تحصیل را دریک دانش آموز بی انگیزه احیاکنم؟

بی انگیزگی تحصیلی یکی از چالش های جدی در محیط های آموزشی است که مستقیما بر کیفیت یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان تاثیر منفی می گذارد. پژوهش حاضر با هدف «احیای اشتیاق به تحصیل» در یک دانش آموز پایه چهارم ابتدایی که دچار افت تحصیلی و رفتارهای منفعلانه بود، انجام شد. روش پژوهش «اقدام پژوهی» بوده و فرایند مداخله بر اساس تلفیق دو نظریه علمی «خودتعیین گری» و «انتظار-ارزش» طراحی گردید. شرکت کننده در این پژوهش دانش آموزی بود که با علائمی نظیر حضور نامنظم، عدم ارائه تکالیف، عدم مشارکت کلاسی و نمرات پایین شناسایی شد. ابزارهای جمع آوری داده ها شامل مشاهده مستقیم، مصاحبه نیمه ساختاریافته با دانش آموز و والدین، پرسشنامه استاندارد اشتیاق تحصیلی و بررسی مستندات آموزشی (کارنامه و تکالیف) بود که در سه مرحله پیش، میانه و پس آزمون به کار گرفته شدند. مداخلات آموزشی در یک بازه زمانی ۵ هفته ای با تمرکز بر راهبردهای «تعامل عاطفی-حمایتی»، «اعطای حق انتخاب»، «خرد کردن اهداف» و «ارائه بازخوردهای سازنده» اجرا شد. نتایج تحلیل شواهد ۲ در مقایسه با شواهد ۱، نشان دهنده بهبود معنادار در میزان ارائه تکالیف، افزایش حضور فعال در کلاس، ارتقای نمرات درسی و بهبود نگرش دانش آموز نسبت به فرایند یادگیری بود. یافته های این پژوهش تاکید می کند که با تغییر در رویکرد تربیتی معلم و ایجاد محیط یادگیری حمایتی، می توان نیازهای روانی (خودمختاری، شایستگی و وابستگی) دانش آموز را تامین و بی انگیزگی را به اشتیاق پایدار تحصیلی تبدیل کرد.

کلیدواژه ها:

اشتیاق به تحصیل ، دانش آموز بی انگیزه ، نظریه خودتعیین گری ، نظریه انتظار ارزش