نقش خودشکوفایی، در پیش بینی کفایت اجتماعی ادراک شده در دانش آموزان پسر مقطع دوم متوسطه شهر یاسوج

هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش خودشکوفایی در پیش بینی کفایت اجتماعی ادراک شده در دانش آموزان پسر مقطع دوم متوسطه شهر یاسوج بود. این پژوهش از نظر ماهیت و روش گردآوری داده ها، یک مطالعه توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پسر مقطع دوم متوسطه شهر یاسوج به تعداد ۲۲۰۰ نفر بود. حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران، ۴۰۰ نفر تعیین و به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه شکوفایی (HFQ) سلیمانی و همکاران (۱۳۹۶) و پرسشنامه کفایت اجتماعی پرندین (۱۳۸۵) استفاده گردید. روایی پرسشنامه ها با استفاده از روایی صوری و سازه و پایایی آنها با ضریب آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی تایید شد. برای بررسی نرمال بودن توزیع داده ها از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف و برای تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی استفاده گردید. یافته ها نشان داد که بین خودشکوفایی و کفایت اجتماعی ادراک شده رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r = ۰/۴۲، P < ۰/۰۰۱). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که خودشکوفایی (β = ۰/۴۲، t = ۸/۵۶، P < ۰/۰۰۱) پیش بینی کننده مثبت و معناداری برای کفایت اجتماعی دانش آموزان است. بر این اساس، فرضیه پژوهش تایید می شود. نتیجه گیری: ارتقای خودشکوفایی می تواند به عنوان یک عامل موثر در افزایش کفایت اجتماعی ادراک شده دانش آموزان پسر مقطع دوم متوسطه مورد توجه برنامه ریزان آموزشی و مشاوران مدارس قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

خودشکوفایی ، کفایت اجتماعی ادراک شده ، دانش آموزان پسر ، مقطع دوم متوسطه ، شهر یاسوج