بررسی اثربخشی آموزش حرمت به خود بر توانمندسازی و سازگاری روانشناختی دانش آموزان پسر پایه پنجم ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش حرمت به خود بر توانمندسازی و سازگاری روانشناختی دانش آموزان پسر پایه پنجم ابتدایی شهر ورزنه اصفهان انجام شد. این پژوهش به لحاظ هدف، کاربردی و به لحاظ روش گردآوری داده ها، کمی و مبتنی بر رویکرد شبه آزمایشی (طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه) بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی دانش آموزان پسر پایه پنجم ابتدایی شهر ورزنه اصفهان که در سال تحصیلی ۰۴-۱۴۰۳ مشغول به تحصیل می باشند، تشکیل دادند. نمونه ای شامل ۳۰ دانش-آموز پسر پایه پنجم ابتدایی شهر ورزنه اصفهان به صورت دردسترس انتخاب و با استفاده از روش تصادفی ساده به دو گروه آزمایش (طرح آموزش حرمت به خود) و یک گروه کنترل تقسیم شدند. هر دو گروه، ابتدا در معرض پیش آزمون قرار گرفتند. برای سنجش متغیرها از دو پرسشنامه توانمندسازی روانشناختی جزدره (۱۳۹۲) و ساگازی روانشناختی سری (۱۹۸۶) استفاده شد. سپس برای گروه آزمایش، مداخله آموزشی (آموزش حرمت به خود) ارائه شد. پس از اتمام جلسات آموزش براساس پروتکل های تدوین شده، مجدد از هر دو گروه با استفاده از دو پرسشنامه مذکور پس آزمون به عمل آمد. در ادامه، داده های بدست آمده از پیش آزمون و پس-آزمون با استفاده از شاخص های توصیفی (میانگین، انحراف استاندارد، نمودار جعبه ای و پراکنش) و آزمون تجزیه و تحلیل کوواریانس چند متغیره (مانکوا) در بستر نرم افزار SPSS-V۲۸ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که اعمال مداخله آموزشی (آموزش حرمت به خود) بر هر دو متغیر وابسته توانمندسازی و سازگاری روانشناختی و همچنین بر مولفه های توانمندسازی روانشناختی (احساس معنی-داری، خوداثربخشی، شایستگی، خودتعیینی، مهارت های زندگی و مهارت های حرفه ای و کارآفرینی) و مولفه های سازگاری روانشناختی (شخصی، عاطفی، خانوادگی و اجتماعی) دانش آموزان پسر پایه پنجم ابتدایی شهر ورزنه اصفهان تاثیرگذار بود (۰۰۱/۰ >P). یافته های این پژوهش نشان داد که آموزش حرمت به خود یک روش موثر برای افزایش توانمندسازی و سازگاری روانشناختی دانش آموزان است. بنابراین، پیشنهاد می شود که این مهارت ها در برنامه های آموزشی مدارس گنجانده شده و از طریق مشاوران و معلمان به صورت منظم آموزش داده شود.

کلیدواژه ها:

اثربخشی ، حرمت به خود ، توانمندسازی روانشناختی ، سازگاری روانشناختی.