ارائه راهکارهای نوین برای همسوسازی تربیت بدنی مدارس با سبک زندگی دیجیتال

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 48

فایل این مقاله در 25 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

ESPE02_1215

تاریخ نمایه سازی: 14 تیر 1405

چکیده مقاله:

پژوهش حاضر با هدف ارائه و آزمون راهکارهای نوین برای همسوسازی تربیت بدنی مدارس با سبک زندگی دیجیتال و بررسی اثربخشی یک برنامه ترکیبی مبتنی بر فناوری های دیجیتال و فعالیت های حرکتی نوین، بر شاخص های سلامت جسمانی، انگیزه و نگرش دانش آموزان نسبت به فعالیت بدنی در دوره متوسطه اول انجام شد. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و دوره پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پسر پایه هشتم شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۸۰ نفر (۴۰ نفر گروه آزمایش و ۴۰ نفر گروه کنترل) انتخاب شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۶ جلسه ۷۵ دقیقه ای تحت برنامه تربیت بدنی دیجیتال (شامل اپلیکیشن های ردیاب فعالیت و گام شمار، بازی های حرکتی مبتنی بر واقعیت افزوده و مجازی، چالش های ورزشی مجازی گروهی، پلتفرم های آموزش حرکتی آنلاین، ابزارهای پوشیدنی سنجش فعالیت و سیستم های بازخورد هوشمند) قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل برنامه سنتی تربیت بدنی را دریافت کردند. ابزارهای پژوهش شامل آزمون های آمادگی جسمانی (استقامت قلبی-عروقی با آزمون دو ۹ دقیقه ای، قدرت عضلانی با آزمون دراز و نشست در ۳۰ ثانیه، انعطاف پذیری با آزمون نشستن و رسیدن به جلو)، پرسشنامه انگیزه ورزشی (SMS-۲۸) و پرسشنامه نگرش به فعالیت بدنی بود که روایی و پایایی آن ها (با آلفای کرونباخ بین ۸۵/۰ تا ۹۱/۰) تایید شد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و یک متغیره و تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تحلیل شدند. نتایج تحلیل پیگیری نشان داد که تاثیرات مداخله بر متغیرهای جسمانی و روان شناختی در دوره پیگیری سه ماهه، با کاهش جزئی اما غیرمعنادار، همچنان پایدار باقی مانده است و پایداری تاثیرات بر مولفه های انگیزه درونی و نگرش عاطفی بیشتر از سایر مولفه ها بود. بر اساس یافته ها، راهکارهای نوین همسوسازی تربیت بدنی با سبک زندگی دیجیتال شامل پنج محور اصلی (۱- شخصی سازی و تطبیق پذیری از طریق الگوریتم های هوشمند، ۲- تعامل گرایی و مشارکت پذیری از طریق بازی وارسازی و واقعیت افزوده، ۳- بازخورد آنی و داده محوری از طریق ابزارهای پوشیدنی و تحلیل داده، ۴- اجتماعی سازی دیجیتال از طریق چالش های گروهی و شبکه های ورزشی، و ۵- یادگیری سیار و مستمر از طریق اپلیکیشن های موبایل) می تواند به طور موثری شکاف بین دنیای دیجیتال دانش آموزان و برنامه های سنتی تربیت بدنی را پر کرده و آن ها را به سمت سبک زندگی فعال و سالم سوق دهد. با وجود محدودیت هایی مانند دسترسی نابرابر به ابزارهای دیجیتال و وابستگی به اینترنت است.

نویسندگان

اعظم فرخزاد

کارشناسی دبیری تربیت بدنی دانشگاه بیرجند

مهدیه رضایی نسب

کارشناسی ارشد مدیریت ورزشی(اوقات فراغت) دانشگاه اترک

زهرا جعفرزاده دهنوی

کارشناسی دبیری تربیت بدنی دانشگاه بیرجند

زهره کربلائی اسماعیلی

کارشناسی تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تربیت معلم تهران(خوارزمی)