مدل سازی توسعه فضای سبز با استفاده از سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS)

توسعه نامتوازن شهرها، رشد جمعیت، کاهش سرانه فضای سبز و افزایش فشار بر منابع طبیعی، ضرورت بهره گیری از فناوری های نوین در برنامه ریزی و مدیریت فضای سبز شهری را بیش از پیش آشکار ساخته است. در این میان، سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS) به عنوان یکی از کارآمدترین ابزارهای تحلیل مکانی، امکان شناسایی، ارزیابی، اولویت بندی و مدل سازی توسعه فضای سبز را بر پایه داده های مکانی و توصیفی فراهم می کند. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش سیستم اطلاعات جغرافیایی در مدل سازی توسعه فضای سبز و بررسی ظرفیت های آن در ارتقای برنامه ریزی شهری انجام شده است. روش پژوهش از نوع توصیفی تحلیلی است و داده ها با استفاده از منابع علمی، اسناد تخصصی و مطالعات مرتبط گردآوری و تحلیل شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که بهره گیری از GIS موجب افزایش دقت در مکان یابی فضاهای سبز، تحلیل نیازهای جمعیتی، ارزیابی دسترسی شهروندان، شناسایی مناطق کم برخوردار، بهینه سازی تخصیص منابع و پشتیبانی از تصمیم گیری مدیران شهری می شود. همچنین ترکیب GIS با سنجش از دور، تصاویر ماهواره ای و مدل های تصمیم گیری چندمعیاره، امکان طراحی الگوهای کارآمد برای توسعه پایدار فضای سبز را فراهم می سازد. نتایج پژوهش بیانگر آن است که استفاده از این فناوری می تواند ضمن افزایش کارایی مدیریت شهری، زمینه تحقق عدالت فضایی، حفاظت از محیط زیست و ارتقای کیفیت زندگی شهروندان را فراهم کند.

کلیدواژه ها:

سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS) ، فضای سبز شهری ، مدل سازی مکانی ، توسعه پایدار شهری ، برنامه ریزی شهری ، تحلیل مکانی ، مدیریت شهری.