اثر آللوپاتیک عصاره آبی چغندرقند (Beta vulgaris L.) بر ویژگی های جوانه زنی و رشد اولیه سه گونه علف هرز مهم

مدیریت اکوفیزیولوژیک علف های هرز از طریق شناسایی ترکیبات طبیعی آللوپاتیک، گامی کلیدی در راستای کشاورزی پایدار است. در این پژوهش، پتانسیل بازدارندگی عصاره آبی اندام های هوایی چغندرقند بر شاخص های جوانه زنی و نمو اولیه سه گونه علف هرز سلمه تره (Chenopodium album)، علف شور (Salsola kali) و خرفه (Portulaca oleracea) در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تکرار ارزیابی شد. تیمارها شامل غلظت های ۰ (شاهد)، ۱۰، ۲۰ و ۴۰ درصد عصاره آبی بود. نتایج نشان داد که عصاره چغندرقند بر تمامی صفات مورفوفیزیولوژیک گونه های مورد مطالعه اثر معنی داری (P ≤ ۰.۰۱) داشت. خرفه بیشترین حساسیت را به ترکیبات آللوپاتیک نشان داد، به طوری که در غلظت ۴۰ درصد، فرآیند جوانه زنی به طور کامل متوقف گردید. در گونه های سلمه تره و علف شور، بیشترین بازدارندگی در صفات طول ریشه چه و شاخص کاهش طول اندام ها مشاهده شد. یافته های این تحقیق تایید می کند که عصاره آبی چغندرقند حاوی ترکیبات بازدارنده ای است که پتانسیل استفاده به عنوان زیست علف کش (Bio-herbicide) در برنامه های مدیریت تلفیقی علف های هرز (IWM) را دارد.

کلیدواژه ها:

آللوپاتی ، مدیریت پایدار ، بازدارندگی رشد ، زیست علف کش ، چغندرقند.