چگونه توانستم پرخاشگری و رفتارهای تخریبی دانش آموز دارای اختلال نقص توجه بیش فعالی و کم توانی ذهنی را از طریق تلفیق هنردرمانی، روایت گری و رویکرد شخص محور کاهش دهم.

پژوهش حاضر به بررسی تاثیر تلفیق رویکرد شخص محور، هنردرمانی و روایت گری بر کاهش پرخاشگری و رفتارهای تخریبی دانش آموزی با همبودی اختلال نقص توجه-بیش فعالی و کم توانی ذهنی پرداخته است. آزمودنی این مطالعه، دانش آموزی در پایه اول ابتدایی به نام آرات است که با وجود حضور در محیط آموزشی، به دلیل چالش های شناختی و ارتباطی با مشکلات جدی در سازگاری مواجه بود. علی رغم استفاده از روش های معمول کنترل رفتار، ضعف شدید وی در کارکردهای اجرایی و فقدان مهارت های ابراز هیجان، منجر به بروز مکرر تکانشگری و پرخاشگری فیزیکی در او می شد. در این پژوهش، یک مداخله آموزشی درمانی چندوجهی شامل ایجاد فضای امن روانی و بدون قضاوت (رویکرد شخص محور)، استفاده از نقاشی برای تخلیه ایمن هیجانات (هنردرمانی) و کاربرد قصه های آشنا برای تغییر فاز هیجانی (روایت گری) طراحی و در طول ساعات حضور وی در مدرسه اجرا گردید. نتایج نشان داد که جایگزینی روش های تنبیهی و سنتی با این مداخله ترکیبی، به طور قابل توجهی توانست چرخه پرخاشگری آرات را متوقف کرده و مهارت خودتنظیمی هیجانی او را بهبود بخشد. این یافته ها اهمیت استفاده از رویکردهای غیرکلامی، حمایتی و فردی سازی شده را در مدیریت رفتار دانش آموزان با نیازهای ویژه برجسته می کند. این مطالعه موردی (اقدام پژوهی) می تواند الگویی کارآمد برای معلمان و مربیان در زمینه طراحی مداخلات منعطف جهت کنترل تکانه و خشم در دانش آموزان دارای شرایط مشابه باشد‎.‎

کلیدواژه ها:

پرخاشگری ، اختلال نقص توجه بیش فعالی ، هنردرمانی ، روایت گری ، رویکرد شخص محور‎.‎