پیش بینی بیرمقی زناشویی بر اساس درماندگی روانشناختی و معنای زندگی در مادران کودکان استثنایی شهر آبادان با استفاده از تحلیل تمایز

هدف پژوهش حاضر پیش بینی بی رمقی زناشویی بر اساس درماندگی روان شناختی و معنای زندگی در مادران دارای کودکان استثنایی بود. این مطالعه از نظر روش شناختی در زمره پژوهش های توصیفی و از نوع همبستگی قرار دارد. جامعه آماری پژوهش را تمامی مادران دارای فرزند با نیازهای ویژه در شهر آبادان تشکیل می دادند که از میان آن ها نمونه ای به حجم کافی بر اساس فرمول های برآورد حجم نمونه و با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. ابزارهای سنجش در این پژوهش شامل مقیاس فرسودگی زناشویی پاینز، پرسشنامه درماندگی روان شناختی کسلر و پرسشنامه معنای زندگی استگر بود. داده های جمع آوری شده با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که رابطه مثبت و معناداری بین درماندگی روان شناختی و بی رمقی زناشویی وجود دارد؛ به این معنی که با افزایش نشانه های اضطراب و افسردگی، میزان فرسودگی در روابط زناشویی افزایش می یابد. همچنین بین معنای زندگی و بی رمقی زناشویی رابطه منفی و معنادار به دست آمد که نشان دهنده نقش محافظتی یافتن معنا و هدف در زندگی در برابر تنش های خانوادگی است. نتایج تحلیل رگرسیون تایید کرد که درماندگی روان شناختی و معنای زندگی به صورت مشترک قادرند بخش قابل توجهی از واریانس بی رمقی زناشویی را در مادران کودکان استثنایی پیش بینی کنند. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که مداخلات روان شناختی متمرکز بر کاهش درماندگی و ارتقای معنای زندگی می تواند گامی موثر در بهبود سلامت روان و ثبات خانواده های دارای فرزند استثنایی باشد.

کلیدواژه ها:

بی رمقی زناشویی ، درماندگی روان شناختی ، معنای زندگی ، مادران ، کودکان استثنایی