بررسی تاثیر زبان محلی و گویش ها بر غنای ادبیات داستانی ایران

ادبیات داستانی ایران به عنوان بازتابی از هویت فرهنگی و زیست جهان ایرانی، پیوندی ناگسستنی با تنوع زبانی و گویشی این سرزمین دارد. هدف از پژوهش حاضر، واکاوی نقش و کارکرد زبان های محلی و گویش های منطقه ای در غنابخشی به ساختار، درون مایه و زبان داستان نویسی معاصر ایران است. این تحقیق با روش توصیفی-تحلیلی و با نگاهی به آثار نویسندگان شاخص اقلیمی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که ورود واژگان، اصطلاحات و ساختارهای نحوی بومی نه تنها باعث توسعه دایره واژگانی زبان فارسی معیار شده، بلکه با انتقال مفاهیم فرهنگی و بوم شناختی، به واقع گرایی و عمق بخشیدن به شخصیت پردازی و فضاسازی در داستان کمک شایانی کرده است. نتایج حاکی از آن است که ادبیات اقلیمی با تکیه بر این تنوع زبانی، توانسته است هویت های متکثر ایرانی را در قالبی وحدت بخش به نمایش بگذارد.

کلیدواژه ها:

ادبیات داستانی ، زبان محلی ، گویش های ایرانی ، ادبیات اقلیمی ، غنای زبانی