مدلهای هوشمند تعاملی (conversational AL) به عنوان شبیه ساز ساز محیط های واقعی برای تمرین مهارت گفتاری و شنیداری

با گسترش فناوری های هوش مصنوعی در حوزه آموزش، استفاده از مدل های هوشمند تعاملی به عنوان ابزارهای نوین یادگیری زبان مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. این مدل ها با ایجاد تعامل زبانی پویا می توانند محیط هایی شبیه به موقعیت های واقعی ارتباطی فراهم کنند و فرصت های بیشتری برای تمرین مهارت های گفتاری و شنیداری در اختیار زبان آموزان قرار دهند. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش مدل های هوشمند تعاملی در شبیه سازی محیط های واقعی برای تمرین مهارت های گفتاری و شنیداری است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی تحلیلی است. داده های پژوهش از طریق مطالعه اسنادی و کتابخانه ای و با بررسی مقالات علمی، کتاب ها و پژوهش های مرتبط داخلی و خارجی گردآوری شده است. نتایج تحلیل منابع نشان می دهد که مدل های هوشمند تعاملی می توانند با فراهم کردن امکان تعامل مستمر، ارائه بازخورد سریع و ایجاد محیطی کم تنش برای تمرین زبان، به بهبود مهارت های گفتاری و شنیداری زبان آموزان کمک کنند. همچنین استفاده از این فناوری ها می تواند فرصت های بیشتری برای تمرین زبان فراهم کرده و تا حدی اضطراب زبانی زبان آموزان را کاهش دهد. با این حال، یافته ها نشان می دهد که این مدل ها نمی توانند به طور کامل جایگزین تعامل انسانی در فرایند یادگیری زبان شوند و استفاده موثر از آن ها نیازمند به کارگیری در کنار روش های سنتی آموزش و هدایت معلم است. بنابراین، مدل های هوشمند تعاملی می توانند به عنوان ابزارهای مکمل در محیط های یادگیری زبان مورد استفاده قرار گیرند و به ارتقای کیفیت آموزش مهارت های ارتباطی کمک کنند.

کلیدواژه ها:

مدل های هوشمند تعاملی ، هوش مصنوعی در آموزش ، مهارت گفتاری ، مهارت شنیداری ، یادگیری زبان ، تعامل زبانی