تاثیر استفاده از فناوری در فرایند یادگیری

فناوری های نوین آموزشی به عنوان محرک های اصلی تحول در نظام های تعلیم و تربیت، نقش تعیین کننده ای در بازتعریف فرایند یاددهی-یادگیری ایفا می کنند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل ساختاری تاثیر ادغام فناوری های نوین آموزشی (نظیر واقعیت مجازی، سیستم های مدیریت یادگیری و ابزارهای هوش مصنوعی) بر فرایند یادگیری دانش آموزان در بستر آموزش و پرورش انجام شده است. روش پژوهش در این مطالعه، توصیفی-تحلیلی با رویکرد سندپژوهی (کتابخانه ای) است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه اسناد علمی، مقالات پژوهشی، کتاب ها و گزارش های معتبر ملی و بین المللی منتشر شده در بازه زمانی ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۶ در پایگاه های اطلاعاتی معتبر نظیر Scopus، ScienceDirect، SID و Magiran بود که از میان آن ها، تعداد ۳۵ سند مرتبط به روش غربالگری هدفمند انتخاب و مورد تحلیل محتوا قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری فناوری در آموزش و پرورش علاوه بر بهبود شاخص های شناختی (همچون عمق یادگیری و ماندگاری اطلاعات)، منجر به ارتقای متغیرهای انگیزشی، افزایش خودراهبری در یادگیری و تسهیل تعاملات تعاملی میان فردی می شود. با این حال، چالش هایی نظیر شکاف دیجیتالی، کاهش تمرکز ذهنی و عدم آمادگی حرفه ای معلمان از جمله موانع پیش رو هستند. در نهایت، نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که اثربخشی فناوری منوط به طراحی بسترهای پداگوژیک متناسب و تلفیق هوشمندانه ابزارها با برنامه های درسی سنتی است.

کلیدواژه ها:

فناوری های آموزشی ، فرایند یادگیری ، آموزش و پرورش ، یادگیری دیجیتال ، روش کتابخانه ای.