ارزیابی تاثیر هوش مصنوعی بر شخصی سازی آموزش دانش آموزان کم توان ذهنی در مدارس استثنایی

کودکان کم توان ذهنی به دلیل نارسایی های شناختی متنوع و تفاوت های عمیق در سرعت یادگیری نیازمند رویکردهای آموزشی کاملا انفرادی هستند که روش های سنتی کلاس داری به تنهایی قادر به پوشش کامل آن ها نیستند. این مطالعه با تمرکز بر چگونگی تطبیق محتوا و تکالیف درسی توسط ابزارهای هوشمند به بررسی تغییرات شناختی رفتاری و روانی دانش آموزان در مواجهه با این فناوری های نوین پرداخته است. شخصی سازی آموزش به کمک ابزارهای هوشمند تاثیر چشمگیری در افزایش انگیزه یادگیری بهبود تمرکز و کاهش رفتارهای نامطلوب کلاسی دارد. ارائه تکالیف متناسب با توانایی های واقعی کودک مانع از بروز ناکامی و درماندگی آموخته شده گردیده و حس استقلال را در تعاملات آموزشی تقویت می کند. علاوه بر این استفاده از این فناوری ها بار کاری معلمان را در زمینه های اداری و ارزیابی های مکرر کاهش داده و فرصت بیشتری برای تمرکز بر نیازهای عاطفی و تقویت مهارت های اجتماعی دانش آموزان فراهم می سازد. اگرچه هوش مصنوعی پتانسیل عظیمی برای بهبود کیفیت آموزش استثنایی دارد اما موفقیت کامل آن مشروط به رفع موانع زیرساختی بومی سازی ابزارها و آموزش تخصصی معلمان است. ادغام موفق این فناوری زمانی رخ می دهد که به عنوان مکمل عاطفه و تخصص معلم به کار گرفته شود تا بستری عادلانه برای رشد شناختی و اجتماعی فراگیران کم توان ذهنی مهیا گردد. این یافته ها ضرورت بازنگری در سیاست های آموزشی و سرمایه گذاری هوشمندانه در حوزه فناوری های نوین مدارس استثنایی را دوچندان می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، شخصی سازی آموزش ، دانش آموزان ، کم توان ذهنی ، مدارس استثنایی