طراحی الگوی «همکاری معلم و هوش مصنوعی» در کلاس های درس و تاثیر آن بر کیفیت یادگیری دانش آموزان

هوش مصنوعی به عنوان یکی از مهم ترین فناوری های تحول آفرین قرن بیست و یکم، تغییرات گسترده ای در حوزه های مختلف از جمله نظام های آموزشی ایجاد کرده است. توسعه ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، فرصت های نوینی را برای بهبود کیفیت تدریس، شخصی سازی یادگیری، افزایش تعامل آموزشی و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان فراهم کرده است. با این حال، نگرانی هایی درباره جایگاه معلم، شیوه استفاده صحیح از این فناوری و پیامدهای اخلاقی و آموزشی آن نیز وجود دارد. از این رو، طراحی الگویی که همکاری موثر میان معلم و سامانه های هوش مصنوعی را تبیین کند، ضرورتی انکارناپذیر به شمار می رود. هدف پژوهش حاضر، طراحی الگوی همکاری معلم و هوش مصنوعی در کلاس های درس و بررسی تاثیر این الگو بر کیفیت یادگیری دانش آموزان است. این پژوهش از نوع کاربردی و به روش توصیفی تحلیلی انجام شده و با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای، مقالات علمی معتبر و گزارش های بین المللی، ابعاد مختلف همکاری انسان و هوش مصنوعی در آموزش مورد بررسی قرار گرفته است.یافته های پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی در صورتی که به عنوان «دستیار آموزشی» و نه جایگزین معلم مورد استفاده قرار گیرد، می تواند موجب افزایش کیفیت آموزش، بهبود یادگیری فردی، ارتقای انگیزش تحصیلی، کاهش بار کاری معلمان، ارائه بازخوردهای سریع، افزایش عدالت آموزشی و تقویت خلاقیت دانش آموزان شود. نتایج پژوهش بیانگر آن است که موفقیت در به کارگیری هوش مصنوعی در مدارس، بیش از آنکه وابسته به فناوری باشد، به توانمندسازی معلمان، توسعه سواد هوش مصنوعی، تدوین سیاست های آموزشی مناسب و ایجاد زیرساخت های لازم وابسته است. در نهایت، الگوی ارائه شده می تواند به عنوان چارچوبی مناسب برای مدارس و نظام آموزش وپرورش در مسیر بهره گیری اثربخش از فناوری های هوشمند مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، معلم ، کیفیت یادگیری ، آموزش هوشمند ، کلاس درس