تاثیر تروماهای دوران کودکی بر شکل گیری اختلالات شخصیت در بزرگسالی

چکیدهتروماهای دوران کودکی از مهم ترین عوامل خطر در تحول ناسالم شخصیت و بروز اختلالات شخصیت در بزرگسالی به شمار می روند. تجربه هایی مانند غفلت هیجانی، بدرفتاری جسمی، بدرفتاری عاطفی، سوءاستفاده جنسی، فقدان مراقبت ایمن، طرد مکرر و قرار گرفتن در معرض خشونت خانوادگی می توانند مسیر رشد شناختی، هیجانی، بین فردی و عصب زیستی کودک را به گونه ای تغییر دهند که در سال های بعد به الگوهای پایدار و ناسازگار شخصیت بینجامد. هدف این مقاله، بررسی توصیفی و تحلیلی رابطه میان تروماهای دوران کودکی و شکل گیری اختلالات شخصیت در بزرگسالی است. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و بر پایه مرور منابع کتابخانه ای، مقاله های علمی داخلی و خارجی، کتاب های تخصصی و گزارش های پژوهشی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که شدت، تداوم، نوع تروما و سن وقوع آن، همراه با عوامل میانجی مانند سبک دلبستگی ناایمن، نقص در تنظیم هیجان، طرح واره های ناسازگار اولیه، اختلال در کارکردهای اجرایی و کاهش حمایت اجتماعی، در افزایش احتمال ابتلا به اختلالات شخصیت نقش معنادار دارند. بر اساس شواهد موجود، اختلال شخصیت مرزی بیش از سایر اختلالات شخصیت با سابقه تروماهای اولیه ارتباط نشان می دهد، اما اختلالات شخصیت اجتنابی، ضد اجتماعی، وابسته، پارانوئید و خودشیفته نیز در بستر تجربه های آسیب زای کودکی قابل تبیین هستند. همچنین نتایج نشان می دهد که پیامدهای تروما نه تنها در سطح نشانه های بالینی، بلکه در سطوح هویت، خودپنداره، روابط صمیمانه، تحمل ناکامی و سازمان یافتگی شخصیت اثرگذار است. در مجموع می توان گفت که تروماهای دوران کودکی، یکی از بنیان های اصلی آسیب پذیری شخصیت در بزرگسالی هستند و شناخت دقیق این رابطه می تواند در پیشگیری، غربالگری، مداخله زودهنگام و درمان مبتنی بر تروما نقش تعیین کننده داشته باشد.کلمات کلیدی: تروماهای دوران کودکی، اختلالات شخصیت، رشد شخصیت، بدرفتاری کودکی، غفلت هیجانی، دلبستگی ناایمن، تنظیم هیجان، بزرگسالی