ابعاد اخلاقی استفاده از هوش مصنوعی در آموزش وپرورش

ورود هوش مصنوعی (AI) به نظام های آموزشی، نوید تحولی شگرف در شخصی سازی یادگیری، افزایش دسترسی به آموزش باکیفیت، و توانمندسازی معلمان را داده است. با این حال، این فناوری نوپدید، پیش از آنکه به منبع راه حل های آموزشی تبدیل شود، خود به منبع معضلات اخلاقی پیچیده و بی سابقه ای بدل گردیده است. نظام آموزشی، برخلاف بسیاری از حوزه های دیگر، با «انسان های در حال رشد»، «هویت های در حال شکل گیری» و «آینده ای نامعلوم» سروکار دارد؛ بنابراین هرگونه مداخله فناورانه در آن، نیازمند بازاندیشی عمیق اخلاقی است. مقاله با این نتیجه گیری به پایان می رسد که اخلاق هوش مصنوعی در آموزش، نه یک «محدودیت» یا «دست انداز» بر سر راه پیشرفت فناوری، بلکه شرط لازم برای مشروعیت و پایداری استفاده از این فناوری است. بدون توجه پیش دستانه به ابعاد اخلاقی، هوش مصنوعی نه تنها راه حل مشکلات آموزشی نیست، بلکه می تواند به عاملی برای بازتولید نابرابری ها، نقض حقوق کودکان، و تخریب رابطه تربیتی تبدیل شود. این مقاله با تاکید بر اینکه «هر چیزی که از نظر فنی ممکن است، از نظر اخلاقی مجاز نیست»، بر ضرورت تدوین فوری خط مشی های اخلاقی ملی و بین المللی برای استفاده از هوش مصنوعی در آموزش تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

ابعاد اخلاقی ، آموزش و پرورش ، هوش مصنوعی