بررسی نقش حکمرانی آموزشی مبتنی بر شواهد در تحول آموزش و پرورش

در نظام های آموزشی معاصر، گذار از تصمیم گیری های سنتی و سلیقه ای به سمت «حکمرانی آموزشی مبتنی بر شواهد» (Evidence-Based Educational Governance) به عنوان پیش شرطی حیاتی برای تحول بنیادین شناخته می شود. هدف پژوهش حاضر، تبیین جایگاه و نقش شواهد تجربی در فرآیندهای سیاست گذاری، مدیریت و اصلاح نظام های آموزشی است. این پژوهش با استفاده از روش تحلیل کیفی و مرور نظام مند متون، چالش های پیش روی سیستم های آموزشی در مواجهه با داده های ناکارآمد را واکاوی کرده و الگوی حکمرانی مبتنی بر شواهد را به عنوان راهکاری برای افزایش کارایی و عدالت آموزشی معرفی می کند.یافته های پژوهش نشان می دهد که حکمرانی مبتنی بر شواهد، با تاکید بر ترکیب داده های کمی (مانند آزمون های عملکردی) و کیفی (مانند تجارب زیسته معلمان و دانش آموزان)، قادر است شکاف میان سیاست گذاری های کلان و اجرای کلاسی را کاهش دهد. این رویکرد، ضمن ارتقای پاسخگویی نظام آموزشی، بستری برای تصمیم گیری های مبتنی بر واقعیت های میدانی فراهم می کند که نتیجه آن بهبود کیفیت یادگیری و کاهش هزینه های غیرضروری است. علاوه بر این، پژوهش حاضر نشان داد که برای پیاده سازی موفق این الگو، ضرورت دارد زیرساخت های فناوری اطلاعات، ظرفیت های تحلیل داده در سطوح مدیریتی و فرهنگ پذیرش نقد مبتنی بر داده در تمامی ارکان نظام آموزشی تقویت شود.در نهایت، نتایج این مطالعه بر این نکته تاکید دارد که تحول در آموزش و پرورش، بدون عبور از حکمرانی شهودی به سمت حکمرانی داده محور و شواهد بنیان، عملا غیرممکن است. این مقاله در پایان، راهکارهایی عملیاتی برای سیاست گذاران و مدیران ارشد آموزشی جهت استقرار نظام های مدیریت دانش و شواهد در مدارس و ادارات آموزش و پرورش ارائه می دهد.