بررسی تاثیر آموزش های مبتنی بر یادگیری معکوس بر تحول نقش معلم در فرایند یاددهی–یادگیری

تحولات سریع در حوزه فناوری های آموزشی و تغییر رویکردهای یادگیری در قرن بیست ویکم، ضرورت بازاندیشی در نقش معلم در فرایند یاددهی–یادگیری را برجسته ساخته است. یکی از رویکردهای نوین آموزشی که در سال های اخیر توجه بسیاری از پژوهشگران حوزه تعلیم و تربیت را به خود جلب کرده، الگوی یادگیری معکوس است. در این الگو، ارائه محتوای آموزشی به خارج از کلاس منتقل شده و زمان کلاس به فعالیت های تعاملی، حل مسئله و یادگیری عمیق اختصاص می یابد. هدف این پژوهش بررسی تاثیر آموزش های مبتنی بر یادگیری معکوس بر تحول نقش معلم در فرایند یاددهی–یادگیری است.پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از مطالعات نظری و یافته های پژوهش های پیشین انجام شده است. نتایج نشان می دهد که به کارگیری یادگیری معکوس موجب تغییر اساسی در نقش سنتی معلم از انتقال دهنده صرف دانش به تسهیل گر یادگیری، راهنما و طراح محیط های یادگیری فعال می شود. در این رویکرد، معلم به جای تمرکز بر ارائه مستقیم محتوا، نقش هدایت کننده فرایند یادگیری، ایجاد فرصت های تعامل، تقویت تفکر انتقادی و حمایت از یادگیری فردی و گروهی دانش آموزان را بر عهده می گیرد. همچنین استفاده از فناوری های آموزشی و منابع چندرسانه ای در یادگیری معکوس، امکان شخصی سازی یادگیری و افزایش مشارکت فراگیران را فراهم می سازد.یافته ها نشان می دهد که اجرای موثر یادگیری معکوس می تواند به افزایش تعامل معلم و دانش آموز، ارتقای کیفیت یادگیری، تقویت مسئولیت پذیری فراگیران و شکل گیری محیط های یادگیری پویا و مشارکتی منجر شود. با این حال، موفقیت این رویکرد نیازمند آمادگی حرفه ای معلمان، دسترسی به زیرساخت های فناوری و تغییر نگرش نسبت به نقش های سنتی در کلاس درس است. در مجموع، یادگیری معکوس به عنوان رویکردی نوین می تواند زمینه تحول در نقش معلم و بهبود فرایندهای آموزشی را فراهم آورد.