مروری نظام مند بر تاثیر نوروفیدبک بر کارکرد توجه

نوروفیدبک در سال های اخیر به عنوان یک مداخله نوین برای بهبود عملکردهای توجه به ویژه در افراد مبتلا به بیش فعالی نقص توجه، توجه بسیاری از پژوهشگران را به خود جلب کرده است. هدف این مقاله مروری بررسی شواهد علمی منتشر شده بین سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ در خصوص اثر بخشی نوروفیدبک به ویژه پروتکل های مبتنی بر EEG بر مولفه های توجه و زیر شبکه های عصبی مرتبط با آن است. مرور نوزده مطالعه شامل کار آژمایی های تصادفی سازی شده، طرح های شبه آزمایشی و مطالعات مروری نشان داد که پروتکل های SMR و بتا بیشترین اثر بخشی را در بهبود شاخص های توجه پایدار و انتخابی داشته اند. همچنین ترکیب نوروفیدبک با دارو درمانی نتایج بهتری نسبت به هر یک از این مداخلات به تنهایی نشان داده است. با این حال ناهمگونی در پروتکل ها، ابزار های سنجش و طراحی مطالعات تعمیم پذیری نتایج را محدود می سازد. بر اساس یافته ها پیشنهاد می شود مطالعات آتی با طراحی دقیق تر، حجم نمونه بیشتر و پیگیری های بلند مدت به بررسی اثر بخشی و پایداری درمان نوروفیدبک بپردازند و همچنین مقایسه مستقیمی میان روش های EEG-NF و fMRI-NF صورت گیرد.

کلیدواژه ها:

اختلال بیش فعالی نقص توجه ، پروتکل ، دارو درمانی ، نوروفیدبک ، مرور نظام مند.