هوش مصنوعی در کلاس درس: واکاوی پیامدهای روانشناختی و اختلالات نوپدید در دانش آموزان

نفوذ روزافزون فناوری های هوشمند به محیط های یادگیری، مرزهای سنتی آموزش را جابه جا کرده است. شواهد کتاب سنجی حاکی از آن است که تولیدات علمی در پیوند هوش مصنوعی و بهداشت روانی دانشجویان طی سال های اخیر رشد تصاعدی داشته و در ۲۰۲۴ به بیشترین میزان خود رسیده است. جستار پیش رو با بهره گیری از رهیافتی تحلیلی تبیینی، پیامدهای دوگانه ی تعامل با سامانه های هوشمند را در زیست بوم روانی دانش آموزان واکاوی می کند. دستاوردهای پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی هرچند توانایی شخصی سازی بی سابقه ی آموزش و شناسایی زودهنگام برخی نارسایی های تحولی را دارد، هم زمان می تواند زمینه ساز بروز اختلالات روانشناختی نوظهوری همچون اضطراب ناشی از رقابت با الگوریتم ها، تضعیف باور به توانایی های شخصی در حل مسئله، وابستگی شناختی و آشفتگی در هویت تحصیلی شود. مقاله با تبیین سازوکارهای این تاثیرات، بر ضرورت بازآفرینی نقش معلم به مثابه تسهیل گر و مداخله گر روانشناختی در روزگار هوش مصنوعی پای می فشارد و چارچوبی برای بهره برداری متعادل از این فناوری با هدف پاسداشت سلامت روان دانش آموزان پیشنهاد می دهد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، سلامت روان دانش آموزان ، اختلالات نوپدید ، وابستگی شناختی