نقش بازنمایی های ادبی در تقویت مهارت های مقابله با چالش های زندگی

این پژوهش به بررسی رابطه ی میان بازنمایی های ادبی و تقویت مهارت های زندگی در انسان می پردازد. در دنیایی که چالش ها و ناملایمات روانی-اجتماعی پیوسته در حال افزایش است، ادبیات نه صرفا به عنوان یک ابزار سرگرمی، بلکه به عنوان یک شبیه ساز امن برای تجربه ی زیستن، اهمیت می یابد. هدف این مقاله تبیین این است که چگونه روایت ها، استعاره ها و شخصیت پردازی های ادبی، بستر مناسبی برای مدل سازی و تمرین مهارت های مقابله ای (Coping Skills) فراهم می آورند. با بهره گیری از رویکرد روان ادبی (Psycholiterary) و مرور آراء روان شناسان سازگاری، این مقاله نشان می دهد که مواجهه ی مکرر با «دیگری» در متن ادبی، به افراد اجازه می دهد تا بدون مواجهه ی مستقیم با خطر، راهبردهای شناختی، عاطفی و رفتاری جدیدی را بیاموزند. تحلیل نمونه هایی از ادبیات کلاسیک و معاصر فارسی، نظیر مثنوی معنوی و آثار هدایت، حاکی از آن است که ساز و کار هایی چون همدلی، تغییر منظر (Perspective Taking)، تاب آوری و جستجوی معنا، مستقیما از دل ساختار های روایی استخراج می شوند. نتایج حاکی از آن است که ادبیات می تواند به عنوان یک مداخله غیرمستقیم، ظرفیت سازگاری فردی را به شکل معناداری افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

بازنمایی ادبی ، مهارت های زندگی ، مقابله ، روان ادبی ، شبیه سازی روایی