اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر پرخاشگری در دانش آموزان دختر پرخاشگر دوره ابتدایی

پرخاشگری در میان دانش آموزان یکی از چالش های جدی در محیط های آموزشی است که می تواند به مشکلات اجتماعی، تحصیلی و روان شناختی منجر شود. پژوهش حاضر با هدف اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر پرخاشگری در دانش آموزان دختر پرخاشگر دوره ابتدایی انجام شد. این مطالعه با رویکرد کمی و به روش نیمه آزمایشی و با بکارگیری طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه گواه انجام شد. جامعه آماری متشکل از کلیه دانش آموزان دختر پرخاشگر دوره دوم ابتدایی در شهر یزد بود. با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، ۳۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری (آزمایش و کنترل) جایگزین شدند. شرکت کنندگان به پرسشنامه استاندارد پرخاشگری باس و پری (۱۹۹۲) در مراحل پیش آزمون، پس آزمون پاسخ دادند. همچنین جلسات درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد طی ۱۰ جلسه ۷۵ دقیقه ای به اعضای گروه آزمایش آموزش داده شد. در پایان نیز داده های پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس و در سطح معنی داری ۰۵/۰ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر پرخاشگری در دانش آموزان دختر پرخاشگر دوره ابتدایی موثر بوده است (۰۵/۰>P). بر اساس نتایج می توان گفت که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد می تواند پرخاشگری را کاهش و به دانش آموزان کمک کند تا روابط اجتماعی مثبت تری برقرار کنند.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، پرخاشگری ، دانش آموزان دختر