تحلیل مفهوم (بازی) در فلسفه هرمنوتیک هانس گئورگ گادامر و دلالت های آن برای نظریه و عمل برنامه درسی و یادگیری در دوره ابتدایی

این مقاله به تحلیل عمیق مفهوم (بازی) در هرمنوتیک فلسفی هانس گئورگ گادامر می پردازد و دلالت های تربیتی آن را برای بازاندیشی در مبانی یادگیری و برنامه درسی دوره ابتدایی بررسی می کند. در سنت هرمنوتیک گادامر، بازی نه یک فعالیت سوبژکتیو یا صرفا سرگرمی، بلکه شیوه ای وجودی برای رخدادمندی معنا و حقیقت است. مفهوم بازی در «حقیقت و روش» بنیاد فهم، تجربه زیباشناختی و ارتباط را تشکیل می دهد. تحلیل نشان می دهد که بازی ساختاری ماهوی و خودبسنده دارد که بر تقدم فرایند بر ذهنیت شرکت کنندگان تاکید می کند. این ساختار نه تنها پدیده های زیبایی شناختی (چون اثر هنری) بلکه خود عمل فهم را نیز وصف می کند. نسبت بازی با مفاهیمی چون فهم، تجربه زیباشناختی، ارتباط و رخدادمندی معنا نشان می دهد که بازی زمینه ای است که در آن سوژه ناپدید شده و جهان و ساختار حقیقت رخ می نماید. پیامدهای تربیتی این تحلیل، تحولی پارادایمی در نظریه یادگیری دوره ابتدایی را ضروری می سازد؛ یادگیری باید از الگوی کسب و انتقال اطلاعات به سوی مشارکت، گفت وگو و رخدادمندی معنا در یک فضای بازی گونه تغییر یابد. این امر مستلزم بازنگری در نقش معلم (از انتقال دهنده به تسهیل گر دیالوگ)، نقش کودک (از گیرنده منفعل به کنشگر فعال در فرآیند فهم) و ماهیت برنامه درسی (از مجموعه ای از محتوای از پیش تعیین شده به افق فرصت های تجربه و گفت وگو) است.

کلیدواژه ها:

بازی ، یادگیری ، دوره ابتدایی ، گادامر ، هرمنوتیک