تاثیر مشارکت در فعالیت های بدنی مدرسه ای بر خودتنظیمی هیجانی نوجوانان

هدف از این مقاله، بررسی تاثیر مشارکت در فعالیت های بدنی مدرسه ای بر خودتنظیمی هیجانی نوجوانان است. خودتنظیمی هیجانی به عنوان توانایی فرد در مدیریت و تنظیم هیجاناتش تعریف می شود که نقش کلیدی در سلامت روان و موفقیت تحصیلی نوجوانان ایفا می کند. با توجه به کاهش نگران کننده سطح فعالیت بدنی در بین نوجوانان و پیامدهای منفی آن بر سلامت روان، این مقاله به تبیین ارتباط بین فعالیت بدنی ساختاریافته در محیط مدرسه و تقویت مهارت های خودتنظیمی هیجانی می پردازد. یافته ها حاکی از آن است که فعالیت های بدنی منظم، از طریق مکانیسم های فیزیولوژیکی (مانند ترشح اندورفین) و روان شناختی (مانند تقویت خودکارآمدی و فرصت برای تمرین کنترل)، می توانند به بهبود خلق وخو، کاهش استرس و افزایش ظرفیت نوجوانان برای مدیریت هیجانات منفی کمک شایانی کنند. این مقاله در نهایت چالش های موجود در مسیر اجرای موثر این برنامه ها را بررسی کرده و راهکارهای عملی برای بهتر فعالیت بدنی در نظام آموزشی به منظور پرورش نوجوانانی سالم و بالنده ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

فعالیت بدنی ، خود تنظیمی ، نوجوانان ، هیجان