بررسی تاثیر تعامل موثر والدین با مدرسه بر احساس تعلق به مدرسه و امید به تحصیل دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر تعامل موثر والدین با مدرسه بر احساس تعلق به مدرسه و امید به تحصیل دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر زنجان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بوده و با استفاده از روش پیمایشی اجرا گردید. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره ابتدایی مدارس دولتی شهر زنجان بود که از میان آنان نمونه ای به حجم ۱۸۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای بر اساس پایه تحصیلی و جنسیت انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه تعامل والدین با مدرسه (فرم محقق ساخته با ۲۵ گویه)، پرسشنامه احساس تعلق به مدرسه گودن و همکاران (۲۰۰۳) و مقیاس امید به تحصیل اسنایدر (۱۹۹۱) بود که روایی صوری و محتوایی آن ها توسط گروهی از اساتید علوم تربیتی تایید و پایایی آنها از طریق ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۰.۸۹، ۰.۸۵ و ۰.۸۷ برآورد گردید. داده های حاصل پس از جمع آوری با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و با بهره گیری از آزمون همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون ساده و چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج تحلیل ها نشان داد میان تعامل موثر والدین با مدرسه و احساس تعلق به مدرسه دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r=۰.۶۱, p<۰.۰۱)، همچنین میان تعامل موثر والدین با مدرسه و امید به تحصیل دانش آموزان نیز رابطه ای مثبت و معنادار مشاهده شد (r=۰.۵۸, p<۰.۰۱). تحلیل رگرسیون چندگانه نیز نشان داد تعامل موثر والدین با مدرسه قادر است ۳۵ درصد از تغییرات احساس تعلق به مدرسه و ۳۲ درصد از تغییرات امید به تحصیل دانش آموزان را تبیین نماید.

کلیدواژه ها:

تعامل موثر والدین با مدرسه ، احساس تعلق به مدرسه ، امید به تحصیل