بررسی تاثیر آموزش خودتنظیمی هیجانی بر درگیری تحصیلی و کاهش استرس آموزشی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش خودتنظیمی هیجانی بر درگیری تحصیلی و کاهش استرس آموزشی دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر زنجان انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان ابتدایی شهر زنجان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که ۶۰ نفر از آنان با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت آموزش خودتنظیمی هیجانی شامل مهارت های شناسایی و کنترل هیجان، خودآگاهی هیجانی، بازسازی شناختی و مدیریت موقعیت های استرس زا قرار گرفتند، درحالی که گروه کنترل آموزش خاصی دریافت نکرد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه درگیری تحصیلی ریو و تسن (۲۰۱۱) و مقیاس استرس آموزشی فریدمن و لازاروس (۱۹۹۳) بود. نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیره نشان داد آموزش خودتنظیمی هیجانی موجب افزایش معنادار درگیری تحصیلی (p<۰.۰۱) و کاهش استرس آموزشی (p<۰.۰۱) شد. یافته ها بیانگر آن است که آموزش مهارت های خودتنظیمی هیجانی می تواند به عنوان رویکردی موثر در ارتقای انگیزش، مشارکت تحصیلی و سلامت روان دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش خودتنظیمی هیجانی ، درگیری تحصیلی ، کاهش استرس آموزشی