اثربخشی برنامه مداخله در بحران در تحمل آشفتگی زنان دچار دلزدگی زناشویی

مطالعه حاضر با هدف اثربخشی برنامه مداخله در بحران در تحمل آشفتگی زنان دچار دلزدگی زناشویی انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی بود و از لحاظ روش، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه زنان متاهل مراجعه کننده به کلینیک های مشاوره منطقه ۳ شهر تهران با شکایت اصلی تعارضات و نارضایتی زناشویی و تجربه دل زدگی زناشویی، در فاصله فروردین تا خرداد ۱۴۰۴، به تعداد تقریبی ۱۲۰ نفر بود. روش نمونه گیری به صورت دردسترس از میان مراجعان واجد شرایط انجام شد؛ به این ترتیب که ابتدا فهرستی از تمامی زنان مراجعه کننده با ویژگی های مورد نظر تهیه گردید و سپس از میان آنان، ۳۰ نفر به روش تصادفی ساده انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری (گروه آزمایش و گروه کنترل) گمارده شدند. ابزار گردآوری داده ها مقیاس تحمل آشفتگی سیمونز و همکاران (۲۰۰۵)، بود. هر دو گروه آزمایش و گروه گواه، با استفاده از ابزار پژوهش مورد پیش آزمون قرار گرفتند. سپس مداخله برنامه مداخله در بحران جیمز (۲۰۰۸) به مدت ۸ جلسه برای گروه آزمایش مختص خود، اجرا شد اما گروه گواه در فهرست انتظار قرار گرفت. در پایان مداخلات هر دو گروه آزمایش و گروه گواه، با استفاده از ابزار پژوهش مورد پس آزمون قرار گرفتند. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس چندمتغیره با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۲ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که درمان مداخله در بحران بر تحمل آشفتگی زنان دارای دلزدگی زناشویی اثربخش بود (۰۵/۰ >P). برنامه مداخله در بحران نقش موثری در افزایش تحمل آشفتگی در زنان دارای دلزدگی زناشویی دارد. این روش درمانی با اصلاح الگوهای فکری منفی و تقویت مهارت های تنظیم هیجان، به بهبود کیفیت زندگی عاطفی و روابط زوجین کمک می کند. بنابراین، پیشنهاد می شود درمان مداخله در بحران به عنوان مداخله ای کاربردی در مراکز مشاوره و روان درمانی مورد استفاده قرار گیرد. استمرار و پیگیری درمان نیز برای حفظ نتایج بلندمدت اهمیت ویژه ای دارد.

کلیدواژه ها:

برنامه مداخله در بحران ، تحمل آشفتگی ، دلزدگی زناشویی