ضرورت بازنگری در نظام قراردادی شهرداری ها با محوریت پیش بینی الزامات تعمیر و نگهداری

پروژه های عمرانی شهری، به ویژه در شهرداری ها، به طور طبیعی چرخه عمر طولانی دارند و کیفیت عملکرد آن ها پس از بهره برداری وابستگی مستقیم به نحوه پیش بینی و مدیریت الزامات تعمیر و نگهداری دارد. با این حال، بررسی رویه های قراردادی جاری در بسیاری از شهرداری ها نشان می دهد که الزامات نگهداشت، چه در مرحله طراحی و چه در مرحله تنظیم قرارداد، یا به طور کامل نادیده گرفته می شوند یا به شکل کلی و ناکارآمد گنجانده می گردند. این خلا موجب افزایش هزینه های چرخه عمر، کاهش دوام سازه ها، بروز نواقص اجرایی و انتقال ریسک های غیرضروری به بهره برداران شهری می شود. این مقاله با اتکا به تجربیات میدانی مدیریت فنی قراردادهای شهرداری و تحلیل نمونه های واقعی، نخست چالش های موجود در نظام قراردادی را در زمینه پیش بینی الزامات نگهداشت شناسایی می کند. سپس با مقایسه استانداردهای بین المللی و رویکردهای موفق مدیریت دارایی شهری، چارچوبی پیشنهادی ارائه می شود که در آن، تعمیر و نگهداری به عنوان یک مولفه کلیدی در دوران پیش از انعقاد قرارداد، حین اجرا و پس از تحویل پروژه لحاظ می گردد. نتایج نشان می دهد که بازنگری نظام قراردادی با رویکرد مدیریت پیش دستانه، می تواند ریسک های بهره برداری را کاهش داده، عمر مفید پروژه ها را افزایش و هزینه های بلندمدت شهرداری ها را به میزان چشم گیری بهینه کند.