نقش حیاتی تاسیسات و خدمات شهرداری در ارتقای تاب آوری شهری در برابر مخاطرات

تاب آوری شهری به عنوان پارادایمی نوین در مدیریت شهری، به ظرفیت سیستم های شهری برای جذب، تطبیق و بازیابی سریع از اثرات شوک ها و استرس های ناشی از مخاطرات طبیعی و انسان ساخت اطلاق می شود (Sharifi & Yamagata, ۲۰۱۶). تاسیسات و خدمات زیرساختی مدیریت شهری، ستون فقرات عملکرد یک شهر و کلید اصلی دستیابی به تاب آوری هستند. این مقاله با هدف تبیین نقش محوری تاسیسات شهری تحت مدیریت شهرداری در چارچوب تاب آوری شهری و با تاکید بر شرایط ایران نگاشته شده است. روش تحقیق این مقاله، تحلیلی-مروری و با اتکا به مطالعات کتابخانه ای است. یافته ها نشان می دهد که رویکردهای سنتی در طراحی و مدیریت تاسیسات شهری در مواجهه با بحران ها ناکارآمد هستند (عزیزی و همکاران، ۱۴۰۰). در مقابل، ادغام اصول تاب آوری از قبیل افزونگی، انعطاف پذیری، چابکی و قابلیت بازیابی در چرخه عمر پروژه های تاسیسات شهری، می تواند تاب آوری کل سیستم شهری را به طور معناداری افزایش دهد (Godschalk, ۲۰۰۳). این مقاله به تحلیل هر یک از این اصول در بخش های مختلف تاسیسات شهرداری می پردازد و در نهایت، راهبردهای کلیدی از جمله «حکمرانی یکپارچه»، «سرمایه گذاری در زیرساخت های طبیعی-مهندسی»، «بهره گیری از فناوری های هوشمند» و «توانمندسازی جامعه محلی» را به عنوان پیشنهاداتی برای سیاست گذاری در کلانشهرهای ایران ارائه می نماید.

کلیدواژه ها:

تاب آوری شهری ، تاسیسات شهرداری ، مدیریت بحران