نگهداری و تعمیرات پیشگیرانه مبتنی بر هوشمندسازی ابنیه فنی و تاسیسات شهری در مواجهه با فرسودگی هیدرولیکی

در دهه های اخیر، افزایش فرسودگی زیرساخت های شهری به ویژه در حوزه تاسیسات هیدرولیکی و سازه های مرتبط با انتقال و جمع آوری آب، یکی از چالش های عمده مدیریت شهری در اقلیم های خشک و نیمه خشک ایران بوده است. تداوم بهره برداری بدون پایش مستمر و فقدان نظام نگهداری پیشگیرانه، منجر به بروز خسارات سنگین مالی و زیست محیطی شده است. پژوهش حاضر با هدف ارائه مدلی کاربردی برای نگهداری و تعمیرات پیشگیرانه مبتنی بر هوشمندسازی ابنیه فنی و تاسیسات شهری انجام گرفته است تا ضمن افزایش عمر مفید سازه ها، از وقوع خرابی های ناگهانی و هدررفت منابع جلوگیری شود. در این مقاله، ابتدا مفهوم فرسودگی هیدرولیکی و عوامل موثر بر آن بررسی شده، سپس ساختار هوشمندسازی در نگهداری پیشگیرانه تشریح گردیده است. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی با رویکرد کاربردی بوده و داده ها از طریق بررسی مستندات، مصاحبه با کارشناسان شهری و تحلیل نمونه های اجرایی جمع آوری شده است. نتایج نشان می دهد به کارگیری سامانه های هوشمند حسگرمحور (IOT) در تاسیسات شهری، تلفیق سیستم های اطلاعات مکانی (GIS) با پایگاه داده تعمیر و نگهداری و بهره گیری از الگوریتم های یادگیری ماشینی در پیش بینی خرابی ها، می تواند تا ۴۵% هزینه های تعمیرات اضطراری را کاهش داده و سطح پایداری سازه های شهری را به میزان قابل توجهی افزایش دهد. در پایان، راهکارهای اجرایی برای استقرار سامانه نت هوشمند در شهرداری ها، شامل الزامات نرم افزاری، سخت افزاری و مدیریتی، ارائه گردیده است. هوشمندسازی، نه تنها ابزاری برای نگهداری پیشگیرانه، بلکه رویکردی نوین در مدیریت دارایی های فیزیکی شهر و افزایش تاب آوری هیدرولیکی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

هوشمندسازی شهری ، نگهداری پیشگیرانه ، ابنیه فنی ، فرسودگی هیدرولیکی ، اینترنت اشیاء (IOT) ، GIS ، پایداری زیرساختی ، مدیریت دارایی های شهری