تاثیرات بکارگیری تولید انرژی پراکنده در تاب آوری شهر شیراز با تاکید بر سامانه های BAPV و BIPV

افزایش وابستگی شهرها به شبکه های متمرکز برق و تهدیدهای ناشی از بحران های اقلیمی، لزوم بازاندیشی در ساختار انرژی شهری را آشکار ساخته است. در این میان، استفاده از فناوری های نوین تولید انرژی پراکنده به ویژه سامانه های فتوولتائیک مجتمع در ساختمان (BIPV) و متصل به ساختمان (BAPV)، به عنوان راهبردی موثر برای ارتقای تاب آوری شهری مطرح است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل امکان سنجی و سیاست گذاری بومی به کارگیری این فناوری ها در شهر شیراز انجام گرفته است. روش تحقیق از نوع تحلیلی–کاربردی بوده و بر پایه ی مدل سیاستی «حکمرانی–فناوری–جامعه (GTS)» تنظیم شده است. داده ها از ترکیب تحلیل محیط زیست شیراز، آمار اقلیمی و مطالعات بین المللی (۲۰۲۰–۲۰۲۵) گردآوری و در چهار محور سیاستی، فنی، اقتصادی و اجتماعی بررسی گردید. نتایج نشان می دهد که شیراز با میانگین تابش سالانه ۵/۳ کیلووات ساعت بر متر مربع در روز، ظرفیت نصب سالانه بیش از ۱۲۰ مگاوات تولید پراکنده را داراست. به کارگیری گسترده ی سامانه های BIPV/BAPV می تواند تا ۲۳٪ از بار شبکه ی برق شهری را کاهش دهد و سالانه بیش از ۸۵ هزار تن دی اکسید کربن را از چرخه ی انتشار حذف نماید. در نهایت، الگوی سیاستی پیشنهادی شامل چهار محور کلیدی تنظیم تعرفه ی خرید تضمینی برق پاک، ارائه ی مشوق های مالیاتی، ایجاد چارچوب فنی در مقررات ملی ساختمان، و ارتقای سواد انرژی شهروندان است.

کلیدواژه ها:

تاب آوری شهری ، تولید پراکنده ، انرژی خورشیدی ، BIPV ، BAPV ، سیاست گذاری انرژی ، شیراز