اثربخشی گروه درمانی هیجان مدار بر کنترل تکانه اجتناب تجربی و هویت یابی نوجوانان مضطرب شهر اهواز

زمینه: نوجوانی دوره ای بحرانی است که با آسیب پذیری بالا در برابر اضطراب همراه است. اضطراب غالبا با مشکلاتی در کنترل تکانه، اجتناب تجربی و سردرگمی هویت همراه می شود. گروه درمانی هیجان مدار (EFGT) با هدف قرار دادن کاستی های پردازش هیجانی زیربنایی این مشکلات، یک مداخله امیدوار کننده ارائه می دهد. این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی گروه درمانی هیجان مدار بر کنترل تکانه، اجتناب تجربی و هویت یابی نوجوانان مضطرب شهر اهواز انجام شد. روش: نمونه ی مورد پژوهش در این تحقیق شامل ۲۴ نوجوان مضطرب شهرستان اهواز بود (۱۲ نوجوان گروه آزمایش و ۱۲ نوجوان گروه کنترل) که با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. در این پژوهش برنامه درمان هیجان محور برگرفته از گرینبرگ و گلر (۲۰۱۲) در مورد گروه آزمایش طی ۸ جلسه هر جلسه ۱۲۰ دقیقه، هفته ای یک بار اجرا شد. ابزار پژوهش مقیاس اضطراب بک (۱۹۸۸)، پرسشنامه تکانشگری بارت (۱۹۹۵)، پرسشنامه اجتناب تجربی گامز (MEAQ) (۲۰۱۱) و پرسشنامه سبک هویت (ISI-G) (۱۹۸۹) بود. در این پژوهش از روش های آماری تحلیل کواریانس استفاده شد. همچنین برای سنجش تعیین پایایی پرسشنامه ها از روش آلفای کرونباخ و تنصیف استفاده گردید. نتیجه گیری: گروه درمانی هیجان مدار یک مداخله موثر برای بهبود کاستی های روانشناختی اصلی بی تنظیمی تکانه، اجتناب ناسازگار و پراکندگی هویت در نوجوانان مضطرب است. یافته ها از ادغام این روش در برنامه های سلامت روان مدارس و جامعه برای پاسخگویی به نیازهای هیجانی پیچیده این جمعیت حمایت می کند.

کلیدواژه ها:

درمان هیجان مدار ، گروه درمانی ، کنترل تکانه ، اجتناب تجربی ، هویت یابی ، اضطراب نوجوانی