تربیت اجتماعی از مسیر آموزش هیجانی: مطالعه پیامدهای رفتاری و تحصیلی آموزش هیجانی–اجتماعی در دوره ابتدایی

چکیدهآموزش هیجانی–اجتماعی یکی از رویکردهای نوین تعلیم و تربیت است که با هدف تقویت مهارت های خودآگاهی، خودمدیریتی، همدلی، ارتباط موثر و تصمیم گیری مسئولانه در دانش آموزان طراحی شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رفتار دانش آموزان دوره ابتدایی در برابر آموزش هیجانی–اجتماعی و تحلیل تاثیر این آموزش بر ابعاد رفتاری، عاطفی و اجتماعی آنان انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که اجرای برنامه های آموزش هیجانی–اجتماعی موجب کاهش رفتارهای پرخاشگرانه، افزایش خودکنترلی، بهبود روابط با همسالان و معلمان، تقویت مسئولیت پذیری و افزایش مشارکت در فعالیت های کلاسی می شود. همچنین، این آموزش ها با کاهش اضطراب و افزایش احساس امنیت روانی، زمینه بهبود تمرکز، انگیزه یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان را فراهم می کنند. نتایج پژوهش بر ضرورت ادغام آموزش هیجانی–اجتماعی در برنامه های آموزشی و پرورشی مدارس ابتدایی به منظور رشد همه جانبه دانش آموزان تاکید دارد.کلمات کلیدیآموزش هیجانی–اجتماعی، دانش آموزان ابتدایی، رفتار دانش آموزان، مهارت های اجتماعی، خودکنترلی، سلامت روان، یادگیری اجتماعی–هیجانی