مقایسه روش های سنتی و نوین در آموزش ادبیات فارسی در مدارس

ادبیات فارسی به عنوان رکن اصلی هویت فرهنگی و زبانی در نظام آموزشی ایران، همواره با چالش چگونگی انتقال اثربخش مفاهیم روبرو بوده است. در طول دهه های گذشته، روش های آموزشی سنتی با تکیه بر حافظه محوری و تدریس معلم محور، ساختار کلاس های درس را تشکیل می دادند. با این حال، تحولات نوین در نظریات یادگیری و ورود فناوری های دیجیتال به عرصه آموزش، پارادایم جدیدی را ایجاد کرده است که بر یادگیری فعال، تفکر انتقادی و مشارکت دانش آموز تمرکز دارد. این مقاله با هدف مقایسه تطبیقی دو رویکرد سنتی و نوین در آموزش ادبیات فارسی، تفاوت های بنیادین، مزایا و چالش های پیاده سازی هر یک را بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد که گذار از آموزش حافظه محور به آموزش تعاملی و پروژه محور، نقشی کلیدی در افزایش علاقه و انگیزه دانش آموزان به ادبیات ایفا می کند؛ اگرچه این مسیر با موانعی نظیر نظام ارزشیابی کنکور محور و محدودیت های زیرساختی روبروست. در پایان، پیشنهاد می شود برای ارتقای کیفی آموزش، الگویی تلفیقی که ضمن حفظ اصالت متون کهن، از ابزارهای نوین بهره می برد، در دستور کار نظام آموزشی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش ادبیات فارسی ، روش های سنتی (معلم محور) ، روش های نوین (دانش آموزمحور) ، یادگیری فعال ، هویت فرهنگی ، تکنولوژی آموزشی ، نظام ارزشیابی