همیاری در کلاس های چند پایه

کلاس های چندپایه از واقعیت های نظام آموزشی ایران هستند که بسیاری از معلمان بدون آموزش اختصاصی وارد آنها می شوند. این مقاله به روایت تجربه یک معلم ابتدایی از به کارگیری روش همیاری در یک کلاس چندپایه با ترکیب پایه های دوم و سوم می پردازد. پژوهش حاضر از نوع کیفی و با رویکرد اقدام پژوهی انجام شده است. جامعه پژوهش شامل ۲۴ دانش آموز (۱۳ نفر پایه دوم و ۱۱ نفر پایه سوم) بود که به مدت چهار هفته در قالب جفت های دونفره (یک دانش آموز پایه سوم به عنوان کمک آموز و یک دانش آموز پایه دوم به عنوان یادگیرنده) در فعالیت های روخوانی و املا شرکت کردند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل مشاهده مستقیم، یادداشت برداری روزانه، مقایسه نمرات قبل و بعد، و مصاحبه غیررسمی با دانش آموزان بود. یافته ها نشان داد که روش همیاری باعث کاهش چشمگیر بینظمی کلاس، افزایش میانگین نمرات دانش آموزان ضعیف (۴ نمره)، کاهش تعداد غلط های املایی (از ۷ به ۴ غلط)، و افزایش عمق یادگیری دانش آموزان کمک آموز شد. همچنین دانش آموزان کاهش اضطراب و افزایش رضایت از فرایند یادگیری را گزارش کردند. نتیجه اینکه تفاوت پایه ها در کلاس چندپایه اگر با روش همیاری همراه شود، می تواند از یک تهدید به یک فرصت ارزشمند تبدیل گردد.