داستان گویی خلاقانه برای آموزش مفاهیم انتزاعی به دانش آموزان دوره ابتدایی

آموزش مفاهیم انتزاعی در دوره ابتدایی همواره با چالش بزرگی روبرو بوده است؛ چالش ترجمه ی مفاهیم غیرملموس به زبانی که با ساختار شناختی کودکان هماهنگ باشد. این مقاله به بررسی نقش «داستان گویی خلاقانه» به عنوان یک استراتژی آموزشی موثر در تسهیل یادگیری مفاهیم پیچیده ریاضی و علمی می پردازد. با تکیه بر نظریه های رشد شناختی پیاژه و یادگیری موقعیتی ویگوتسکی، این پژوهش استدلال می کند که کودکان در این سنین عمدتا عینی گرا هستند و درک انتزاع بدون وجود پل های ارتباطی حسی و عاطفی برای آن ها دشوار است. داستان گویی با ایجاد بافت معنادار، تبدیل نمادهای خشک به تجربیات ملموس و فعال سازی همذات پنداری، این شکاف معرفت شناختی را پر می کند‎.‎ یافته های این مطالعه نشان می دهد که داستان گویی نه تنها توجه و انگیزه دانش آموزان را افزایش می دهد، بلکه از طریق مکانیسم های عصب شناختی شامل ترشح دوپامین و کاهش اضطراب، به تثبیت حافظه بلندمدت کمک شایانی می کند. علاوه بر ابعاد شناختی، این روش با پرورش مهارت های نرمی چون خلاقیت، تفکر انتقادی و همدلی، نقش بسزایی در توسعه تمام ساحتی دانش آموزان دارد. نتیجه گیری حاکم بر این پژوهش آن است که ادغام هنر روایت در برنامه درسی علوم پایه، یک انتخاب لوکس نیست، بلکه یک ضرورت پداگوژیک برای تبدیل آموزش به فرآیندی عمیق، معنادار و ماندگار است که دانش آموزان را برای چالش های آینده آماده می سازد‎.‎واژگان کلیدی‎: ‎

کلیدواژه ها:

داستان گویی خلاقانه ، آموزش ابتدایی ، مفاهیم انتزاعی ، یادگیری موقعیتی ، عصب شناسی آموزشی ، تفکر انتقادی