نقش اسطوره های سومری و بابلی در شکل گیری ساختارهای روایی ادبیات عرب معاصر

این مقاله به بررسی نقش اسطوره های سومری و بابلی در شکل گیری ساختارهای روایی ادبیات عرب معاصر می پردازد. در پژوهش حاضر، اسطوره نه به عنوان عنصر تزئینی یا ارجاعی تاریخی، بلکه به مثابه سازوکار تولید معنا و سازمان دهنده روایت تحلیل می شود. یافته ها نشان می دهد که بازگشت نویسندگان و شاعران معاصر به اسطوره های بین النهرینی، در پیوند با بحران هویت، شکست های تاریخی، و نیاز به زبان نمادین رخ داده است. بر این اساس، اسطوره ها در سطح ساختاری به دگرگونی زمان روایی کمک می کنند؛ به گونه ای که روایت از خطیت تاریخ فاصله می گیرد و به چرخه مندی، تکرار و «بازگشت» نمادین نزدیک می شود. همچنین، اسطوره زمینه ساز چندلایگی معنا در شعر و رمان عرب معاصر است و با فعال کردن ظرفیت تاویل، خواننده را وارد شبکه ای از ارجاعات بینامتنی می کند. افزون بر آن، کارکرد اسطوره در شخصیت پردازی نیز قابل توجه است؛ زیرا شخصیت های روایی به نمادهای جمعی و کهن الگوهای هستی شناختی بدل می شوند. در نهایت، مقاله نشان می دهد که تاثیر اسطوره های سومری و بابلی سبب تقویت روایت های نمادین، چندصدایی و گسست پذیر می گردد و به ادبیات معاصر عرب امکان می دهد تجربه های تاریخی و روانی را در قالبی فراتر از گزارش مستقیم بازنمایی کند.

کلیدواژه ها:

اسطوره های سومری ، اسطوره های بابلی ، ساختار روایی ، ادبیات عرب معاصر ، زمان اسطوره ای ، بینامتنیت ، شعر و رمان