مبانی عمل گرایی، اصول تعلیم و تربیت، مدیریت مدرسه ودلالت های یادگیری از دیدگاه جان دیویی

این پژوهش به بازخوانی جامع و نظام مند اندیشه های تربیتی و عمل گرایانه جان دیویی، فیلسوف و مربی برجسته قرن بیستم، بر پایه منابع معتبر علمی می پردازد. نوشتار حاضر ضمن تبیین مبانی فلسفی عمل گرایی (پراگماتیسم)، اصول بنیادین تعلیم و تربیت پیشنهادی دیویی را در حوزه های برنامه ریزی درسی، روش های تدریس، مدیریت آموزشی و تعامل ساختارمند مدرسه با جامعه واکاوی می کند.دیویی آموزش و پرورش را فرآیندی پویا و متکی بر «تجربه عملی» می داند و مدرسه را نه مکانی برای انتقال صرف دانش نظری، بلکه محیطی زنده، فعال و تجربه محور تصور می کند. که هدف غایی آن «بازسازی پیوسته تجربه» برای رشد فردی و اجتماعی فراگیران است. در این چارچوب، یادگیری از طریق «حل مسئله» به عنوان راهبردی محوری مطرح می شود. این پژوهش همچنین با تبیین پیوند وثیق میان اندیشه دیویی و نظریه «سازنده گرایی اجتماعی»، دلالت های کاربردی آن را برای فرآیندهای نوین یاددهی-یادگیری و مدیریت آموزشی استخراج می کند. یافته ها نشان می دهد که از منظر دیویی، معلم و مدیر آموزشی نقشی فراتر از انتقال دهندگان دانش بر عهده دارند؛ آنان «فیلسوفان عملی» و «تسهیل گران یادگیری» هستند که با طراحی موقعیت های تجربه گرایانه، بستری را فراهم می آورند تا دانش آموزان به جای پذیرش منفعلانه مطالب، در ساخت معنا مشارکت فعال داشته باشند. در نهایت، این نوشتار تاکید می کند که الگوی آموزشی دیویی با تاکید بر دموکراسی خواهی و پیوند میان مدرسه و جامعه، همچنان رهیافتی کارآمد برای چالش های نظام های آموزشی معاصر به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

جان دیویی ، عمل گرایی ، تعلیم و تربیت ، بازسازی تجربه ، سازنده گرایی اجتماعی ، مدیریت آموزشی.