بزهکاری اطفال با توجه به عوامل تحریک کننده

بی توجهی،توجه نکردن(عمدی و غیرعمدی)والدین به نیازه های اساسی کودک که برای رشد توانایی های جسمی، هوشی و عاطفی کودک ضروری است، تلقی میشود. هدف و محور اصلی به کارگیری روش های پیشگیرانه، تدابیر غیرکیفری و غیرقهرآمیز است؛ با این رویکرد اثرات پایه دارتری نسبت به کاهش بزهدیدگی کودکان ناشی از بی توجهی والدین خواهیم داشت .این نوع از پیشگیری که برای کودکان از سن خردسالی متناسب با روند رشد آنان سایه پیشگیرانه خود را طراحی میکند،قطعا میتواند بسیار مفید و موثی باشد. سیاست جنایی تنها شامل اقدامات سرکوب تدابیری که هدف آنها ایجاد محیطی سالم، خنثی کردن عوامل جرم، اصلاح و جامعه پذیری مجرم میباشد نیزشامل میشود. با توجه به نرخ فزاینده آمار بزهکاری اطفال و نوجوانان در جوامع امروزی شناخت علل و عوامل بزهکاری ایشان و پیشگیری آن یکی از مهمترین اولویت های سیاستگذاری کشورها است. برای پی بردن به بزهکاری آنان نظریه پردازان گمانه های متفاوتی کرده اند و دلایل متفاوتی را مطرح کرده اند که ازجمله مهمترین آنها میتوان به بزه دیدگی در دوران کودکی اشاره کرد. بزه دیدگی با توجه به گستره آسیب هایی که به سطوح سلامت جسمی روانی و عاطفی کودکان و نوجوانان وارد میکند میتواند آنها را به طور مستقیم به سمت ارتکاب بزه سوق دهد یا با اثرات روانی و جسمانی مخربی که به جای میگذارد به طور غیرمستقیم موجبات بزهکاری را فراهم آورد

کلیدواژه ها:

اقتصاد ، امنیت ، جامعه ، اطفال و نوجوانان ، بزهکاری ، خانواده ، حمایت