گذار از سرگرمی به معنا: بررسی نقش بازی های آموزشی در یادگیری عمیق دانش آموزان دوره ابتدایی

این مقاله به بررسی نقش بازی های آموزشی در گذار از سرگرمی سطحی به یادگیری عمیق در دانش آموزان دوره ابتدایی می پردازد. هدف اصلی، تحلیل مکانیسم های اثرگذاری بازی بر یادگیری و توسعه مهارت های شناختی و عاطفی است. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور سیستماتیک مطالعات پیشین و نظریه های روان شناسی یادگیری است. یافته ها نشان داد که بازی های هدایت شده، با فعال سازی کارکردهای اجرایی مغز و ایجاد حالت «جریان‎» (Flow)‎، می توانند توجه و حافظه کاری را تقویت کنند. همچنین، بازی های گروهی و نقش آفرینی، محیطی ایمن برای تمرین مهارت های اجتماعی، همدلی و تاب آوری فراهم می کنند. نتایج حاکی از آن است که تلفیق بازی با فرآیند بازتاب گری پس از فعالیت، کلید اصلی تبدیل تجربه بازی به یادگیری پایدار و قابل انتقال است. در مقابل، بازی های صرفا سرگرم کننده بدون هدف آموزشی، تاثیر ماندگاری بر ساختار شناختی دانش آموزان ندارند. نتیجه گیری می شود که برای بهره برداری حداکثری از پتانسیل بازی، معلمان باید به عنوان تسهیل گر عمل کرده و محیط های یادگیری بازی محوری طراحی کنند که هم راستا با سرفصل های درسی و نیازهای رشدی کودکان باشد. این رویکرد نه تنها انگیزش و نمرات تحصیلی را بهبود می بخشد، بلکه به پرورش شهروندانی خلاق، کارآمد و اجتماعی کمک می کند‎.‎

کلیدواژه ها:

بازی های آموزشی ، یادگیری عمیق ، دوره ابتدایی ، بازی وارسازی ، مهارت های نرم ، انگیزش درونی